O wilku i siedmiu koźlōntkach
Bojki

O wilku i siedmiu koźlōntkach

Ôńskigo razu była se ciga co miała siedym koźlōntek kierym fest przała

Jednego dnia musiała iść do lasa po trowa. Dała upozorniyni bajtlōm że razinku nie śmiōm otwiyrać nikomu dwiyrzi a tym bardzi chwańciarskimu wilkowi co rojbruje po okolicy. I koza-muter se poszła. Nie minyło wiela czasu a kieryś zaklupoł do dwiyrzi.

– Bajtle roztomiyłe, odewrzicie mi dwiyrze, to jo, wasza muter! Prziszłach już z lasa i mom do kożdego gyszynk!

– Nie otworzymy ci dwiyrzi bo tyś je wilczysko! Nasza mama mo miły i ciynki głosik a ty mosz chruby i chrapliwy chobyś był ôżarty!

To wilk polecioł na torg, zahabiył epny kōnsek kredy i cołki go zjod, tak że głos mu sie poônaczył na wysoki i ciynki. Uzaś zaklupoł do dwiyrzi koźlōntek ale bystre bajtle dojrzały jego czorno, włochato łapa i zaś go odkozały.

Bestyjok coroz bardzi znerwowany polecioł do piekorza, nasmyśloł że sie piznył w łapa i fechtowoł coby mu naszmarować to ała ciastym. Potym pogzuł do młynorza i warczoł coby mu posuć łapa mąkōm. Chop sie skapnył że wilk rychtuje jakiś szwindel ale kabciorz postraszył że go zeżere jak mu tej łapy nie umarasi mąkōm. To biydny młynorz zrobiył co mu rozkozoł wilk.

O wilku i siedmiu koźlōntkachI gizd pierziński polecioł do chałupy kózek

Niestety koźlątka dały sie zrobić za błozna i jak wilk pokozoł bioło łapa, wpuściyły go du dōm. I sie zaczły breweryje! Koziczki citły i pokryły sie po kōntach ale wilk dopod ich leko i warto łyknył jedna za drugōm. Yny nejmłodszo sie uchowała bo sie skryła we skrzince od stojōncego zygora a wilkowi nie prziszło do palicy tam pojrzeć.

Pożrane wilczysko wylazło z dōma i legło kōnsek dali na łōnce pod strōmym. Za chwila prziszła du dōm ciga i o mało nie dostała hercszlagu jak dojrzała co sie w chałupie porobiyło. Zaczła ślimtać rozpaczliwie a wtedy z zygora wygramolyło sie nejmłodsze koźlątko.

O wilku i siedmiu koźlōntkachObie zaczły chełkać i z niecherskości poleciały na łąka kaj dojrzały charczącego wilka

Bestyjok chrapoł tak, że aż sie strōm telepoł! A ciga zmiarkowała że coś sie mu jeszcze ruszo w bachorzu! Zaros posłała nejmłodsze koźlątko po szyry, jegła i cwist po czym rozpruła łotrowi bas i koziczki zaczły wyskakiwać jedna za drugōm. Kożdo szczynśliwie obstoła bo wilk w aszfōngu wszyski połknył i żodnej nie pogryz. Continue Reading…

Przajesz swoimu miastu?
Tak rychtyk

Przajesz swoimu miastu?

W mieście to je roztomajcie, dycki moc sie dzieje i sie nikomu nie cni

Je to ganc inkszo rzecz niż tako spokojno wieś kaj wszysko sie wydarzo bardzi po leku. W mieście trza dować pozór na autoki, krojcoki i ampele bo jak kogo taki auto potrōnci to eli idzie trefić do lazaretu. W mieście je kupa butlu i ciżby ale tak rychtyk to żodyn sie nawzajym nie zno. A już sōmsiŏdów to sie ganc nie kojarzy. Mało kiery wylazuje na plac pod sztokowiec beztuż ciynżko ludzi rozeznać.

W cyntrum zowdy brakuje parkplacu i policaje yny cichtujōm coby wlepić sztrŏfa jak kiery stanie ôpacznie. Na szczynści po miastach rajzujōm autobusy i idzie swojigo autoka ôstawić pod familokiym i ciś kōmunikacyjŏm miejskōm.

Przajesz swoimu miastu?Yny trza mieć baczyni na sztelach coby nie wlyź do jakigo autobusa co poradzi wywiyź w ganc inkszo zajta. A jak kiery po mieście jeździ na kole to musi miarkować na guliki, żłobiny, wysoki borsztajny i glajzy od sztrasynbanów. Przkopyrtnyć sie na kole w mieście to ni ma fajno rzecz.

A do tych co dycki chodzōm piechty urzyndy rychtujōm promynady, parki ze strōmami i banki coby se zicnyć i pozaglōndać trocha na zielone. A bajtle mogōm se zocnie porojbrować na szpilplacach.

Z miasta leko idzie wandrować we świat, styknie iś na banhof i nie być za nieskoro na swój cug. W wiykszych miastach som tyż fligerplace beztuż idzie rajzować rychtyk daleko.

Miyndzy familokami je kupa interesantnych rzeczy do ônaczynio

Jak kiery mo ptoki i grajfki to dycki znejdzie se co do sia. Idzie iś do tyjatru, do galantnej restauracyje abo do szykownego kafyju na zista i latte. Jak kiery lubi tańcować to zowdy znejdzie jaki zocny fajer w fajnym szynku. W miastach je coroz wiyncy kaufhausów, beztuż ci co som radzi sztramskij łoblyczce, to se mogom w takich epnych gyszynkach łobsztalować rychtyk zocne lōnty.

Przajesz swoimu miastu?W mieście som tyż szaberplace kaj idzie sprŏwić se świyże gymiza i łowoce. Tak rychtyk to tam idzie tyż kupić roztomajte klamoty ale dycki to je dojś niecherski, taki „chiński” beztuż lepszy to smolić a nie kupować haszpli.

I tak to sie kulo to życi w smyndzie, larmie i uwijaczce. Roztomiyłe miasto czy pierziński wypandów?

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima
Ksiōnżki

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima

„Kōmisorz Hanusik” Marcin Melon

Co mo ze sobom wspólnego fuchtla Krista Połedniok, utopiec Ernest i ozim trupów na Sztauwajerach? Nie dosz wiary! Co za haje wyrobiajōm w Katowicach połednice? Ôstud i mecyjów moc a w tle… prawdziwe przajani! Jerona, wampir na Bykowinie! Umrzików moc beztuż niech sie chowie kto mo słodszo krew… I jeszcze bebok w Bojkowicach! Przelezie choby i bez dziurka od klucza coby drapnyć małych nieposłesznych rojbrów.

Ksiōnżka kiero kożdy Ślōnzok powiniyn przeczytać! A jak kiery je Gorol to tym bardzi. Autor pisze leko, z humorym a kryminalne historyjki czyto sie blank gibko. Trupy, chachary, breweryje, wartko akcyjo i nieoczekiwane zakończynia to je coś czego nie brakuje w kożdym bojaniu. A ku tymu kaj jak stworoki o kierych teroz już mało kiery pamiynto: połednice, utopce, skrzoty i beboki. Poznać że autor dobrze zno ślōnski berania! Jak kiery sie zastanawio czy „Kōmisorz Hanusik” je co we wercie to istuja że ja!

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima

„Złuda” Carmen Laforet

Powiyść psychologiczno – obyczajowo hiszpańskij autorki kiero za swoji czytadło dostała nagroda Premio Nadal. Cóż to je to Premio Nadal? Ano jedna z nojbardzi prestiżowych i nojstarszych wyróżniyń prziznowanych w Hiszpanii już od 1944. To tak na wstympie.

Ksiōnżka przeczytałach w oryginale, po hiszpańsku. Autorka przedstawio historia Andrei, młodej frelki co przijechała do powojynnej Barcelony coby sztudyrować na uniwersytecie. Dziołcha zamiyszkuje z familijōm kiero okazuje sie być blank pofyrtanym miszōngiym ludzi, kaj niecherski haje i ôstudy dziejōm sie na co dziyń.

Ksiōnżczyna je dojś trudno i nie idzie jom czytać jednym ciyngiym. Ale z drugi strony wciągo i jak już sie zacznie to nie chce sie jom niechać. Strona za stronōm budzi sie ciekawość jako też to dali potoczōm sie losy frelki w Barcelonie. Drugo rzecz, ksiōnżka na zicher sie spodobo tym, co przajōm stolicy Katalonie. Nazwy ulic i miejsc zocnie budzōm wspomniynia kożdego kiery już był w Barcelonie i lubi szpacyrować po piyknych uliczkach tego interesantnego miasta.

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima„Sto lat samotności” Gabriel García Márquez

To już czworto ksiōnżka z zorty realizmu magicznego kiero trefiyła mi przed ślypia. Nie żałuja żech przeczytała ta ksiōnżczyna ale fajne to nie było – historia ciągła sie i ciągła bez wyraźnego synsu, taki mimry z mamrami.  Dociągłach do ostatni zajty yny skuli tego, że nie lubia niechać ksiōnżek co już napoczłach. Kurde bele, wiela idzie szlabikować o losach jednej i tej samej familije? Co gorsza, sztyjc powtarzały imiona Aureliano i Arcadio. Prziznōm sie, że pryndko sie potraciyłach przi czytaniu kto, kiery i z kim skuli tych samych mian. Continue Reading…

Szpetno Yntka ze Sztauwajerów
Bojki

Szpetno Yntka ze Sztauwajerów

Kiej downo tymu na wiosna w katowickich Sztauwajerach żyła se ynta co to praje wysiadywała jajca

Jednego dnia z jajec wykluły sie słodki piskloki kiere radośnie pipały i rade dokazywały. Yny jedno jajco sztyjc nie chciało pynknyć. Kaczyce zaczły brać mory bo chciała iś z młodymi popływać a tu trza było siedzieć na żici. Aż yntlich z ôstatnigo jajca tyż sie wykluł pisklŏk. Tela yno że stworzyni było ganc niecherski – wielki, czornawe i jakigoś takigo inkszego zortu.

Młodo yntka ni miała lekigo życio na Sztauwajerach – wszyjscy jom szterowali i żodyn nie chcioł sie z niom bowić bo była tako brzidko. Inksze ynty przezywały jom brzidok, szczypały i dugały. „Pacz sie stracić!” gizdy buczały omajlant. I tak mijoł dziyń za dniym. W końcu Szpetno Yntka już nie strzimała napasztowań i citła ze Sztauwajerów. Ślimtała przi tym, że chyba pryndzy sie wilijo w maju trefi niż jom kiery polubi.

Szpetno Yntka ze SztauwajerówBoroczka dolazła na barzoły kaj sie skryła we sitowiu

Tam jom znejdły dziki ynty i zaczły sie dziwować co to za brzidok sie tu utrefiył. Ynty zaprosiyły młodo coby pofurgała z nimi na Pławniowice ale jak yno poderwały sie do luftu to ôroz uszczelyły ich myśliwce co sie skryły w chebziach! Szpetno Yntka miała tak strach że aż sie nie poradziyła ruszyć. Choby miała mało starości to eszcze prziszły do ni bzuty od fesztrów ale yny jom powoniały i ôstawiyły. Borajstwo se pomyślało że eli bzuty jom majōm za tak szpetno że wolōm se pońść niż jom zagryźć.

W końcu Szpetno Yntka była mōnkter i citła gibko ze sitowio. Tak gzuła i gzuła aż yntlich zmordowano doszła do jakiś chatki na Koszutce. W chałupie miyszkała staro Angela ze swoim kotym i kurōm. Baba była trocha ślepo betuż ij sie zdało że to je młodo gynś i hned bydōm jajca. Tak chowała yntka pora tydni ale jajec sztyjc nie było. To jednego dnia Angela sie rozeźlyła i wygnała biydnego brzidoka.

Szpetno Yntka ze SztauwajerówYntka uzaś lazła i lazła aż dolazła do Parku Ślōnskigo i tam sie skryła we stŏwku

I tak prziszła jesiyń. Kiejsik Szpetno Yntka dojrzała wielki biołe ptoki co praje chciały wyfurgnyć. Majestatyczne i piykne to były stworzynia. Yntka poczuła ôroz jakoś opaczno wiyńź z tymi ptokami ale gańba ij było za nimi wołać i ôstała sie po cichu. I tak to biydno siedziała cołko jesiyń i zima w kaczoku na Tysiącleciu. A zima praje sie trefiyła srogo i yntka ledwa co dozipała do wiosny.

Na wiosna jak klara zaczła blyndować yntka wypłynyła ze swoji kryjówki we szuwarach

Ôroz zaś dojrzała te gryfne biołe ptoki kiere teroz ze wdziynkiym pływały podle kraja stawu. Yntka małowiela nie dostała hercszlagu ale w końcu powożyła sie zbliżyć ku piyknym stworzyniōm. Boroczka schylyła głowa ze strachu i gańby i wtynczos dojrzała swoji odbici we wodzie. Zamiast brzidkij ynty ujrzała szykownego łabōnda! Była gryfno i wspaniało choby tamte ptoki!

Fest rado zatrzepotała krzidłami i puściyła sie do luftu coby polecieć nazot na Sztauwajery kaj żyła w spokoju i dostojyństwie przez długi lata.

Szpetno Yntka ze Sztauwajerów

Krisbaum
Bojki

Krisbaum

Ôńskigo razu rosła se w lesie mało gryfno choinka

Miała dobre miejsce do życio – moc luftu, słońca a doobkoła ni rosły kamraty – sośnice a jedły. Ale gojka sztyjc marzyła o tym coby być wielko jak inksze strōmy, chciała rōść i rōść. Nie radowało jom ani słońce ani wiater co huloł wesoło postrzōd jeji małych gałōnzek. Dycki przichodziyły bajtle ze wsi coby se zicnyć podle ni na dece i sie zachwycały:

Jako szykowno mało choinka!

Ale stromek yny sie tym nerwowoł bo sztyjc chioł być wiykszy i wiykszy. Był tyż taki hazok co to fest droźniył strōmek. Zajōnc zamiast przehopać kole choinki, dycki jom przeskakiwoł! Fest to szterowało młode drzewko. Choinka medykowała se wtynczos wiela eszcze musi upłynyć czasu coby tyn jeronowy hazok zacznył noreszcie jom obchodzić a nie fukać przez nia jak przez jakigoś lichego pyrtka!

KrisbaumI tak mijoł rok za rokiym a choinka dycki yny marzyła o tym coby urosnyć wysoko, być jak inksze dostojne strōmy i spoziyrać na świat z wysokości

A wiela starości miała przez to że tak pomału rośnie! Ani wiater jom nie pocieszoł, ani chmurki na niebie. Eli słońce było ij ganc egal.

Nastała zima i prziszoł grudziyń. Do lasa jak to dycki przijechali drwale i ścinali co dorodniejsze choinki kiere z butlym obalały sie na zola. Roz ścinali wiyksze, roz myńsze, roztomajcie to bywało. Gojki były fest wylynkane bo tyż niechersko to wyglōndało. A wrazidlate wróble ćwiyrkolyły że te strōmy smyczōm do zocnych chałpów kaj czeko ich niezwykły los! Choinki przemiyniajōm sie w piykne krisbaumy, stojōm w ciepłych izbach kaj miynią sie złotym i kaj jakimi cicidłami, som szykownie nastrojone i wszyjscy zaglōndajom na nich z radościōm i podziwym.

KrisbaumNasza choinka aż zadyrgała z przejęcio! Ah, żeby i jom spotkoł taki los!

No i nie trza było wiela zetwać, na rok uzaś przijechali drwale i strōm poszoł piyrszy pod siykiyra. Choinka aż kwikła z bōlu i padła na ziymia. I wywiyźli jom z lasa do miasta. Strōmek trefiył do bogatego domu kaj były wspaniałe ôbrozy na ścianach, szumne krōnlojtery i maszketne rzeźby poustawiane po kōntach.

Służki z baczyniym nastrojyły choinka i hned strōmek zrobiył sie przewspaniałym krisbaumym wysztiglowanym choby u króla. A jak wszysko piyknie migało, wiela kolorowych lampek! Ku tymu maszkety i jabka pokitrane po astkach! Jak zocnie czuła sie choinka że i jom yntlich spotkały zaszczyty! Wszyjscy prziszli o zachwyt, było szpaśnie i wspaniale a bajtle z larmym wyciągły gyszynki pokukane pod krisbaumym. Choinka noreszcie była szczyńśliwo!

KrisbaumAle oto świynta sie skończyły i służba poschraniały wszyski świecidełka a goik pociepli na góra kaj było ćma i zima

Fest ij było samotnie i niechersko bo żodyn sie niom nie zajmowoł, brakowało ij słońca i wiatru kiere dycki miała pod dostatkiem w lesie. Biydno choinka dycki spominała jak to było zocnie i fajnie w lesie, eli tyn hazok już jij sie teroz zdoł ganc procny. z  I tak strōmek przeleżoł na strychu aż do wiosny.

Prziszeł marzec i służba wysmyczyła strōm na plac kaj bajtle zaczły napasztować pożółkłego, zeschnytego krisbauma że je szpetny i ôszkliwy. A chopy dały sie do ciupanio biydnego drzewa na fojera. I tak to zakończyła swój żywot biydno choinka kiero na koniec żałowała że nie umiała docynić tego co miała większość swoigo zocnego żywota.

Królewna Śnieżka i siedym cwergów
Bojki

Królewna Śnieżka i siedym cwergów

Kiejsik downo tymu żyła se gryfno królowo kiero chciała mieć piykno cera z czornymi jak heban włosami i biołom jak śniyg gymbiczkōm

Hned urodziyła tako dziołszka i dała bajtlowi na miano Śnieżka. Niestety niedługo potym umrzyła dobro królowa. No to król uzaś poszeł w żyniaczka ale nowo baba okozała sie ganc niechersko. Omajlant oglōndała sie we zdrzadle i sie go pytała kiery je nojpiykniejszy na świecie. Dycki zdrzadełko godało że ôna ale ôńskigo razu ij padało że Śnieżka ja ganc piykniejszo.

Macocha sie fest rozeźlyła i znejdła chopa z pukawkōm kierymu przikozała wykludzić dziołcha do lasa i tam zaszczelić. Na szczęści to był dobry chop i mu było niechersko ustrzelić tako gryfno dziołcha. Myśliwiec puściył Śnieżka wolno. Frelka lazła po lesie i lazła, coroz gorszy ij sie szło. Ôroz dojrzała chałupka no to poleciała drap i zaklupała do dwiyrzi. Żodyn nie odpowiedzioł beztuż wlazła do pojszodka.

W domku był stół na siedym ludzi i siedym betów

Śnieżka była tako głodno że pojadła se kapka z kożdej asjetki i popiyła po trosze z kożdej szolki. Potym chciała se legnyć ale kożdy pryk był choby kinderbet. W końcu zmieściyła sie do ostatnigo i zmorzono sie uspała. Hned prziszły krasnale do swoi chatki i sie ganc zdziwiyły jak znejdły kimnyto Śnieżka. Dziołcha sie obudziyła i zaczła lamyncić nad swoimi mecyjami no i dobre cwergliki pozwolyły dziołsze ôstać ale przikozały że sie mo zajmnyć chałupōm. I tak to se żyli we sztamie ale niestety krótko to trwało.

Królewna Śnieżka i siedym cwergów

Pierońsko królowa wywiedziała sie od zdrzadła że Śnieżka żyje i miyszko z krasnalami

To motyka przeblykła sie za staro ōma, znejdła dziołcha w lesie i dała ij niby w gyszynku szykowny gorset kiery tak fest zasztrabowała na dziołsze, że ta padła bez życio. Na szczęści cwergi były hned nazot w doma i uratowały frelka.

W zomku macocha zaś zaczła napasztować czarodziejski zdrzadło kiere nie poradziyło cyganić. Uzaś sie wydało że Śnieżka dali żyje. Sie zdało że zło macocha dostanie hercklekotów ze złości! Narychtowała zatruty grzebiyń i polazła zasik do Śnieżki. Naiwno dziołcha dała sie poczosać i jak yno macocha wraziyła Śnieżce grzebiyń we szkuty to frelka padła martwo na zola. Jeronowe miała szczynści bo krasnoludki praje prziszły do chałupki i uzaś jom poratowały.

Na drugi dziyń zło królowo zajś sie wywiedziała że Śnieżka sztyjc dycho

Znerwowano łobsztalowała zatrute jabko i z takim rychtunkiem w przeblyczce pognała ku dziołsze. Coby nie podpaść, podzielyła jabko na dwa i jedna część dała frelce a drugo, nie zatruto sama zeżrała. Jak Śnieżka dojrzała że babie nic ni ma to tyż zaczła chrupać ale zaros padła bez dechu, tak fest niecherski to był owoc.

Królewna Śnieżka i siedym cwergówCwergliki zaś próbowały poratować dziołcha ale teroz ganc nie wiedziały jako. Sie zdało że Śnieżka kopyrtła już na zicher. A była tako piykno, że szkoda jom było chować do ziymie beztuż dobre karzełki narychtowały szklano truła.

W tym czasie królewicz wybroł sie na polowani i wieczór go zastoł w lesie beztuż chcioł sie kimnyć u krasnoludków

A praje cwergi rychtowały pogrzyb biydnej Śnieżce. Ôroz jednymu kransoludkowi kiery niós truła szłapki sie pofyrtały i dziołchōm zabelōntało na boki. Śnieżka zaczła kuckać i wyforskała kōnsek zatrutego jabka co ij sie zadichtowało w karku. Królewicz był tak ôczarowany gryfnōm frelōm że zaros ij sie oświadczył, wziōn Śnieżka na zomek i hned łobsztalowali wesele.

Zło macocha stanyła przed zdrzadłym coby usłyszeć że je nojpiykniejszo na świecie a tu żić króliczo! Okozało sie że Śnieżka dali żyje! Tego baba już nie strzimała, straciyła rozum choby sie szaleju najadła i citła ze swoigo zomku, straciyła sie w lesie i już nikyj nie wróciyła.

A młodzi żyli długo a zocnie, radzi i szczynśliwi.

Hanzlik i Małgosia
Bojki

Hanzlik i Małgosia

Podle lasa miyszkoł drwol ze swojom drugōm babōm i bajtlami – synkowi było Hanzlik a dziołszka sie mianowała Małgosia

Ciynżko im było wyżyć, sztyjc brakowało jodła i jednako wszyjscy chodziyli głodni. Kiejsik macocha nie strzimała i na wieczór zaczła napasztować męża coby sie pozbyć dziecek. Przikozała wysmyczyć ich fōrt do lasa, rozpolić fojera i tak ôstawić. Na zicher nie trefiōm nazot du dōm! Chop za fest zgodliwy nie był ale zło baba mu nie dała pokój. W końcu przistoł na lajera.

Bajtle eszcze nie spały beztuż podsłuchały cołko godka. Małgosia zaczła labiydzić że bydōm tołt ale Hanzlik przikozoł niechać lamynty i poloz na plac. Na zegródce nastyrkoł do kapsów moc kamolków kiere sie fest blyszczały w świetle miesiōnczka. Z takim rychtunkiym wróciył do chałupy.

Rano pierzińsko macocha obudziyła bajtle jeszcze przed rozwidniokiym i zarygierowała że wszyjscy idōm po chreście

Po drodze Hanzlik sztyjc sztopowoł a yno sie oglondoł za sia. Baba ryczała na niego że mo ciś pryndzy ale synek nic se z tego nie robiył a yny szeł po leku. Mōndry bajtel ciepoł na zola kamyczki co to se procnie nazbiyroł ôński nocy.

W końcu doszli na mało polanka fōrt od chałupy i zaczli chledać chreści. Drwol rozpolył fojera i przikozoł bajtlom ostoć sie przi ôgnisku. Fater i macocha mieli iś narąbać drzewa a dziecka miały se trocha dychnyć. Boroczki były tak głodne i zmorzone że gibko usnyły. Bajtle obudziyły sie jak już było ćma i miesiōnczek wysoko na niebie. Hanzlik wzion Małgosie pod ręka i szli se po ścieżce z kamolków kiere fajnie sie blyszczały w ksienżycowo noc.

Hanzlik i MałgosiaRano doszli du dōm. Macocha na nich naburczała kaj to byli tela czasu ale fater sie uradowoł jak oboczył że dziecka som całe. Na wieczór pierońsko motyka uzaś zaczła nagabować chopa coby zasik wykludzić dziecka, eszcze głębszy w las. Drwol mioł utropa ale że jodła sztyjc było malućko, zaś ustąpiył.

Bajtle nie spały, wylynkane co ich czeko. Jak yny usłyszały o czym rozprawiajōm starziki Małgosia uderzyła w bek. Hanzlik wiela nie czekoł i zasik chcioł iś na zegródka ale dwiyrze były zamknyte. Ale nic to, poszeł do kuchynie i zachabiył kraiczek chleba.

Z rańca uzaś wszyjscy poleźli w las, tym razym ganc daleko od chałupy

Historyjo sie powtórzyła i dziecka zaś ôstały same przi fojerze. Na wieczór, jak już były monkter, Hanzlik zacznył chledać kruszków chleba co to ciepoł po drodze. Ale psińco! Ptoki wydziubały chlyb bez dziyń i ścieżki już nie było. No to bajtle zaczły błąkać sie po lesie i tak szły cołko noc i cołki nastympny dziyń.

Po drodze boroki nazbiyrały se trocha jagódek i ostranżlic ale już im było ganc niechersko i na noc fest ich zmorzyło. Rano dziecka wroz dojrzały szumno chałupka! Ściany były z chleba, dach z ciasta a szyby z cukru. Hanzlik i Małgosia byli już tak głodni że ôroz dali sie do szczymranio!

A tu z chałupy spoziyro starka. Wziyna ich do pojszodka, dała krepli z marmeladōm i narychtowała zocne prykole. Dziecka se legły uradowane że tak im sie podarzyło.

Ale ōma okozała sie być złōm szczigōm!

Pojrzała na rumiane licka uspanego Hanzlika i se obsztalowała że to ôn piyrszy pójdzie do zjedzynio! Z rana porwała biydoka i zawrzyła go w chlywku a Małgosi przikozała ciś po woda i rychtować ôbiod do Hanzlika. Jak te bajtle ślimtały, wiela starości im heksa narobiyła! Ale boroczki nic nie umiały poradzić…

Szcziga futrowała tak Hanzlika sztyry tydnie i kożdy dziyń przikazywała mu wystyrczyć palec coby obejrzeć wiela schrub. Ale chytroń wystawioł kostka bo wiedzioł że heksa je ślepawo i nie poradzi wiela dojrzeć.

Hanzlik i MałgosiaKiej szcziga sie znerwowała bo miała już dojś czekanio.

I prziszeł dran na biydnego Hanzlika

Kozała Małgosi rozpolić piekarok a potym wlyź do pojszodka coby obejrzeć czy je dojś gorko na upieczyni chleba. Dziołszka sie kapła że to je cygaństwo i udowała że nie wiy jako tam wlyź.

Heksa sie znerwowała i wsadziyła palica do piekaroka coby pokozać dziołsze jako to mo robić. Małgosia wiela nie czekała, zaros popchła staro szcziga do pieca i tak to ôszkliwo heksa zgorała we własnym piekaroku! Małgosia zaros poleciała po Hanzlika i uwolniyła go z haresztu. Bajtle zachabiyły szczidze z chałupy klejnoty i szlachetne kamiynie, nabrały jodła na droga i poszły dali chledać domu.

Kiej dziecka w końcu poradziyły dolyź do chałupy

Złej macochy już nie było, drwol już nie umioł strzimać durdlawej baby-utropy. Bajtle ciepły sie fatrowi na kark i wszyjscy byli fest uradowani że uzaś som w kupie w doma. Dziecka dały fatrowi wszyski zachabione klejnoty i od teroz familijo żyła w szczyńściu i dostatku a jodła nigdy wiyncy nie brakło.

Wymyślato ksiynżniczka na ziorku grochu
Bojki

Wymyślato ksiynżniczka na ziorku grochu

Był se ôńskigo razu taki ksiōnże z Rajchu co to fest chcioł być żyniaty

Rajzowoł po świecie i chledoł swoji libsty ale żodno mu nie była zocno. Omajlant mu sie coś nie godziyło – a to za chrubo, a to za gupio… Czas lecioł a ksiōnże sztyjc był bez baby. Już eli król fater mioł starość że ynkli nie bydzie, ród sie skończy i sie ôstanie dupa w kraglu. Continue Reading…