Zocne knify na energetyczne rano
Tak rychtyk

Zocne knify na energetyczne rano

Mosz też tak nikiedy że ci sie nie chce zwlyc rano z pryka a tu trza zaś ciś do korpo? Dziepro połowa tydnia a kaj tam sobota… Polecōm moi sprawdzone knify na taki okoliczności.
Rano wcale ni musi być taki złe!
  • Na wieczór wszysko rób pomału, nie rompluj już i nie dziwocz, zapol se świyczka coby se zrobić zocny klimat.

Continue Reading…

Dzielny ołōwiany żołnierzyk Inkszo
Bojki

Dzielny ołōwiany żołnierzyk

Ônskigo razu było se dwajścia piyńć ołōwianych żołnierzyków a wszyjscy byli urodzyni z tej samej, starej łeżki

Brōń trzimali na ramiyniach, głowy sztywno uniesione, a obleczyni byli w szumne, czerwiōne abo niebieski mōndury. Jednego dnia trefiyli do bogatego dōmu, na gyszynk do małego bajtla. Młody rozwiertoł paczka i rōd był co niemiara! Od razu ustawiył wojŏków w ordōngu na stole i wtedy sie kapnył, że jedyn żołnierzyk to był jakiś opaczniok – mioł yny jedna noga bo był ostatni do odlywu i na drugo szłapa już nie stykło ołōwiu. Ale bajtel skuli tego jeszcze bardzi mu przoł.

Na stole miyszkało tyż kupa inkszych graczek, ale nojgryfniejszy był zomeczek z wieżyczkami i wspaniałym ôgrōdym. W zomeczku miyszkała piykno baletnica o alabastrowej gymbiczce. Wojŏkowi wiela nie trza było, zakochoł sie migiym w filigranowej, ślicznej paniynce. Jednej nocy, jak wszyjscy ludzie w dōma poszli już spać, graczki narychotwały se wesoły fajer, dziadek do ôrzechów skŏkoł jak oszalały, żołniyrze bowiyli sie w wojna, a misie tańcowały doobkoła stoła. Yno wojŏczek stoł i poziyroł cołki czas na swoja paniynka.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk InkszoÔroz ku żołnierzowi prziszoł szpetny czorny dioboł i zacznył go szterować. Yntlich wojŏk kozoł mu pońść weg i dioboł sie ganc zeźlył.

Rano sie porachujymy, żołnierzyku!

Nastympnego dnia bajtel postawiył swoigo ulubionego wojŏczka na ôknie, coby se pozaglōndoł jak fajnie świyci klara

Na nieszczęści ôroz zawioł wiater i żołnierzyk wypod bez ôkno! Młody polecioł go chledać, ale nie znoloz go nikaj i ze ślimtaniym prziszoł nazot do dōm. Wojŏk leżoł strapiony podle beszōnga, aż prziszły dwa rojbry i zaczły sie pośmiywać z żołnierzyka. Yntlich narychtowali mu łódka ze starego cajtōnga i puściyli z nurtym wody z rynsztoka. Chichrali sie przi tym fest, a biydny wojōk mało nie świtnył ze starości! Ale mina dali mioł niewzruszono, blank nie doł po sia znać, że mo strach.

Ôroz żołnierzyk wpōd do gulika – zdało mu sie, że już je fertich i żałowoł, że nie wyznoł ślicznej paniynce co do nij czuje. Łódka belōntała sie na wszyski strony i wojōk mało co nie wypod, ale dali dzielnie trzimoł broń na ramiyniu i pocieszoł sie, że te mecyje ni mogōm przeca trwać wiecznie.  Jakby tego było mało, w rynsztoku trefiył na epnego szczura, kiery zrobiył gromki larmo:

Zaros sam pokozuj paszport, bo jak ni to cie utopia!

Wojŏk fest ścisnył broń na ramiyniu i pomknył gibko z wartkim nurtym wody. Szczur zgrzitoł zębami i fuczoł za nim, aż yntlich zostoł kajś ze zadku i straciył sie żołnierzykowi z ôczu.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk InkszoÔroz wojŏk se doł pozór, że łódka sie rozpaduje – cajtōng już ganc przemoknył i zacznył tōnyć

Żołnierzyk plōmpsnył do wody i byłby sie utopiył, ale dopadła go epno ryba i połkła w całości! W bachorzu ryby było ćma i fest ciasno ale wojŏk nie chcioł sie poddać i dali trzimoł głowa wysoko uniesiono, a co! Yntlich ryba złowiyli rybŏki, sprzedali jom na torgu i żołnierzyk trefiył du dōm, kaj był przōdzi na stole z graczkami! Cuda i dziwy sie nikiedy dziejōm na tym świecie! Kucharka zaniosła go pokozać reszcie familiji i wszyjscy sie dziwowali jako to sie znojd nazot biydny wojŏk. Postawiyli go na stole podle inkszych bawidełek i żołnierzykowi o mało płaczki nie poleciały ze wzruszynio jak dojrzoł swoja  gryfno paniynka.

Dziwali sie tak na sia, ale żodyn nie padoł ani słowa. Aż prziszeł bajtel, kierymu wojŏczek już sie ganc nie podoboł. Wciepnył go do ôgnia w kōminku i biydny żołniyrz zacznył sie topić w płomiyniach! Było mu fest gorko, ale dali trzimoł swoja broń i ani myśloł spuścić głowa! Gorsko wysztaunowoł, że to musi być jako klōntwa złego dioblika co prześladowoł żołnierzyka eli po telkim czasie… Ôroz zawioł mocny wiater i porwoł śliczno dziołszka ze kraja stoła prosto do ôgnia, ku roztomiyłymu wojŏkowi. I tak oba sie stopiyli we hajcōngu.

Rano jak służōnco wygarniała hasi z kōminka, znejdła małe ołōwiane serduszko, bo yno tela zostało z dzielnego żołnierzyka.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk Inkszo

Calineczka
Bojki

Calineczka

Ôńskigo razu żyła se kobiyta, co fest chciała mieć bajtla, a że ni miała męża, poszła po rada do starej heksy co miyszkała pod lasym. Szcziga dała babie ziorko jyczmiynia i przikozała posadzić w doniczce. Hned z ziorka wyrosnył piykny kwiotek, a w pojszodku baba znejdła malućko, szwarno dziołszka. Muter nazwała jom Calineczka, skuli tego, że była mało i krucho. Dziołszka dobrze sie miała, spała w wygodnym, woniatym kwiotku, a bez dziyń pływała w misce z wodōm, w szpecjalnie naszykowanej łódeczce. Ale dobre czasy gibko sie miały skończyć…

Jednej noce du dōm zakradła sie epno, szpetno ropucha

Jak yny dojrzała gryfno frelka, wysztaunowała, że szłoby jom wydać za jeji syna, gynał tak ôszkliwego jak ôna. Szkaradło porwało śpiōnco Calineczka i wsadziyło jom do leluje na pojszodku strumiynio, tak coby dziołszka nie poradziyła citnyć. W tym czasie ropucha zaczła rychtować w głębinie ciaplyty miyszkani do młodej pary.

Rano Calineczka sie obudziyła i zaczła fest ślimtać jak sie pokapowało co sie wyrobio. Ropucha przedstŏwiyła ij swojigo szkaradnego syna i dali go, szykowała ciaprajsko nora. Na szczynści dobre ryby dosłyszały chełkani dziołszki i żol im sie zrobiło szwarnego bajtla. Przegryzły korzynie leluje i Calineczka popłynyła z wartkim nurtym strumiynio.

CalineczkaDziołszka płynyła i płynyła, aż ôroz z leluje porwoł jom wielki, bachraty chrabąszcz!

Julik polecioł z Calineczkōm wysoko na strōm i posadziył jom na liściu. Nastympny apsztyfikant, co to sie zakochoł we szwarnej dziołszce! Zaros zebrały sie wszyski chroboki co miyszkały w ôkolicy. Ale zaczło sie wajani:

– Jako biydno dziołszka, mo yny dwie szłapki!
– A kaj ôna mo różki?
– Ganc nie podano je do chrabąszcza, co za szkarada!

Julikowi było gańba beztuż zniechyncōny wziōn Calineczka i ôstawiył jom na łące. A co sie frelka uślimtała skuli tego, że jom chrabąszcze odrzuciyły… Fest ij było niechersko i tak w żałości przesiedziała cołki lato na łące.

Yntlich prziszła zima i Calineczka napoczła chledać kaj schrōniynio przed śniegiym i zimnym wiatrym. Tak znejdła mysio norka podle pola. Przez ôkiynka dojrzała ciepło, szumo izba i migiym zaklupała we dwiyrze. We norce miyszkała staro mysz, kiero przigarnyła dziołszka, pod warunkiem, że ij bydzie pomogać przi chałupie. Calineczka zaros sie zgodziyła!

CalineczkaMysz nikiedy odwiedzioł bogaty, oczytany kret co miyszkoł pora metrów dali

Jak yny pojrzoł na Calineczka, to migiym sie zakochoł i poprosiył o ryka. Frelce sie to nie zdało bo kret był stary i ślepy, sztyjc wajoł i nie lubiył słońca ani kwiotków. Tymczasym kret już sztalowoł coby zamiyszkać z Calineczkōm głymboko pod ziymiōm i wcale nie wylazować na luft i na łąka.

Prziszła wiosna i do ślubu niewiela już zostało, a Calineczka nie wiedziała jako sie z tego wykryncić. Jednego dnia frelka poszła sie luftnyć, a nad polym praje furgała zwinno jaskółka. Ptok wesoło świyrgolył i jak widzioł, że dziołcha je nieszczynśliwo u myszy, padoł że jom weźnie do fajniejszego miejsca.

Calineczka rada zaros siadła mu na pukiel i pofurgali do kupy hyn daleko, bele dali od starego, durdlawego kreta

Jaskółka ôstawiyła Calineczka na słonecznej łące, na piyknym kwiotku. Jak frelka rozchylyła płatki, dojrzała szwarnego młodziyńca, ganc podanego do sia! A karlus był królym elfów i nosiył zocno korona. Młodzi migiym sie w sobie zakochali i hned wystawiyli szumne wesele. Tak to Calineczka została królowōm elfów, hen na łące, za wysokimi górami i dalekimi lasami.

Weekend biwakowy na Słowacyji
Rajzy

Weekend biwakowy na Słowacyji

Kaj by tu wybyć na biwaki bez weekend?

Alpy kapka za daleko, w Polsce górki już ganc znane… Zocnie by było porajzować kaj w inksze miejsce, coby chocioż godali inakszy w jakim połomanym języku 😉 No to padło na Słowacyjŏ. Tanio, blisko i odludnie, czego chcieć wiyncy?

Zaczlimy od Martinskich Holów podle górki Velka Luka w Małej Fatrze. Jak to dycki na Słowacyji, ludzi prawie nie było. Pusto, cicho i zielono. Cudownie! Auto w wersji kombi było szpacjalnie narychtowane na biwaki – madraca do spanio, kołderka, zegłówki, ôkna na noc zasłonyte forangami. Ku tymu prysznic pod chmurkōm z ciepłōm wodōm z banioka prysznicowego. To som dziepro luksusy!

Weekend biwakowy na SłowacyjiJak prziszoł wieczór to gralimy w bule abo inakszy, w petanka. Kupa było śmiychu i prziznōm, że nawet wygrałach! To ciekawe 😉

Na łobiod i kolacyjŏ mielimy ciepłe jedzyni liofilizowane polskij marki LyoFood. Nudle w zołzie szpinakowo-syrowej i kurczak po hindusku – dobłe! A na śniodani haberfloki z ziorkami, orzechami, mandlami i żurawinōm. A ku tymu kafyj z kawiarki. Piykno sprawa!

Na drugi dziyń miało być furgani w Donovaly ale tak jak głosiyły prognozy, pogoda hned sie skiebziyła, prziszła burza i psinco było z lotanio

Arek gibko jeszcze slecioł na lądowisko ale jo nazot zjechałach bergbanōm.

Weekend biwakowy na SłowacyjiPojechalimy chledać jakigo fajnego miejsca na nocleg. Yntlich zatrzimalimy sie na łączce w lesie. Kaj my to rychtyk byli to nie umia pedzieć. Kajś pojszodku lasa przi szlaku we Wielki Fatrze.

Niedaleko było źródełko i czysto górsko woda do picio beztuż poziom luksusu jeszcze sie zwiykszył 😉

Weekend biwakowy na SłowacyjiA nojlepsze było rano – ôtwierōm ôkno i wlatuje czysty, górski luft

Ptoki wesoło świyrgolōm, woda ze strumyka szumi przyjaźnie, nie słyszeć żodnych autoków ani tramwajów… Dyć to je w dzisziejszych czasach prawdziwy luksus! Nie willa ze służbōm, nie szumny apartamynt w cyntrum epnego miasta. W moim rozeznaniu luksus to je świyże powietrze, cisza i zielone za ôknym…

Weekend biwakowy na SłowacyjiCo mi tego brakuje w mieście… Ni ma sie co cyganić, jo ni ma miastowo dziołcha. Niechersko mi sie żyje przi familokach, w betonie i smrodzie. I padałach se że dojś tego! Jeszcze jakiś czas tak pożyja ale w nojbliższych latach byda robić tak, coby sie przekludzić kaj w zielone. Przi zielonym jo je nojbardzi szczynśliwo beztuż byda dążyć do tego coby se życi umilić a nie sie tropić.

Trzimej kciuki!

Chcesz być mōndrzejszy? Duldej woda!
Tak rychtyk

Chcesz być mōndrzejszy? Duldej woda!

Czy wiysz, że twój mózg skłodo sie w 75% z wody? Jak sie odwodnisz, mózg jakoby sie kurczy. Nie bez prziczyny tela sie godo o tym, jako to pici wody zocnie wpływo na człowieka. Kejsik o wodzie pisałach tukej a dzisio kapka rozwijōm idyjŏ.

Amerykońscy uczyni wysztudyrowali, że szkolorzōm co rano prziszli na sprawdzian kapka odwodniyni, gorszy poszło niż tym, co przed lekcjōm dostali szklonka wody

Mało tego, nawodniyni wpływo na samopoczuci. Jak mało pijesz to mogesz sie pryndzy poczuć synny i zmorzōny. Brakuje ci energie i mosz miszōng we gowie? Wypij szolka wody! W badaniach wyszło, że już w pora minut po wypiciu wody wraco jasność myśli i zmachani sie zmniejszo. Czamu? Woda trefio dyrekt do krwiobiegu i beztuż gibko sie absorbuje do organizmu człowieka.

Chcesz być mōndrzejszy? Duldej woda!No ja, ale woda je tako cniwo i ganc bez szmaku… Trza by jom kapka uroztomajcić coby sie lepszy piyło! Dociep świyżych warzyw eli ôwoców a jak praje nic ni ma pod rykōm to mrożōne bodzimki, maliny abo jagódki. Mogesz też wciepnyć plasterki zezwora, ôgórka, laska cimtu eli listka miynty. A co powiysz na kōnski mandarynki z listkami bazylie? A jak już rychtyk ni mosz razinku nic świyżego to wlyj pora kapek zagęszczonego zoftu i fertich.

Chcesz być mōndrzejszy? Duldej woda!O czym eszcze dobrze pamiyntać?
  • Lepszy pić myni a co chwila, niż oroz wyduldać cołko szolka wody. Pij po leku, tak coby se nie wypłukać soli mineralnych z organizmu.
  • Nie pij wody jak jysz bo rozciyńczysz se soki trawiynne i wszysko sie bydzie pomalszy trŏwić.
  • Średnio zalecano ilość napojów (nie yny wody) to je 4 do 7 szolek do kobiyt i 6 do 11 do chopów. Przi czym jak je hyc abo praje miołeś forymny tryning to te ilości mogōm nie styknyć!

Continue Reading…

Nojlepsze przidówki do tyju
Fyrlok, Tak rychtyk

Nojlepsze przidówki do tyju

Momy pojszodek zimy beztuż tyj je fest we zocy. A ze przidówkami to już ganc zocno rzecz. Dziyń bez tyju? Ni ma mowy!

Zezwór

Wspaniały korzyń kiery sprawi, że cołko zima nie bydzie Cie sie imać żodno ryma ani kuckani. Zezwór działo wzmacniajōnco i prociw przeziębiyniowo a ku tymu zocnie rozgrzywo. Dycki kupuja korzyń ale lubia tyż gotowy tyj imbirowo-miodowy. Zezwór mo moc kaj jakich fajnistych właściwości o kierych szlabikowałach tukej. Fest polecōm jak sie chcesz ôstoć zdrowy!

Miód

Zocny medykamynt ale trza pamiyntać o regularności. Jak chcesz sie ôstać zdrowy i mocny to łeżka miodu dziynnie to je mus. Drugo ważno rzecz to doczkać aż tyj trocha ochłodnie, jak wkidniesz miód do wrawej wody to psińco dobrego sie z niego ôstanie. Miodzik dodowōm tyż do wody z cytronōm. Na wieczór rozpuszczōm miód w przechłodnytej wodzie – bez noc fajnie wydzieli wszyski procne enzymy. No a rano dolywōm ciepłej wody no i fertich.

Nojlepsze przidówki do tyjuMasło i sól – tyj tybetański

Do narychtowanio tego energetycznego tyju bydymy potrzebować Pu Erh, mlyka, masła i soli. Nie byda tu szlabikować jako uwarzić tyn tyj, zawczasu odsyłom do szpecjalistów. Tyj tybetański mo specyficzny szmak i nie kożdymu sie przipodobo ale mie sie to nawet pozdało dobre 🙂 Tyj z Himalajów procnie rozgrzywo i sprawio że długszy czas idzie utrzimać tymperatura ciała. Coś cudownego do takigo zmarzloka jak jo! Tym bardzi że sztyjc żech je w gangu i dycko potrzebuja moc energie. No a drugōm rzeczōm, przi duldaniu takigo tyju zdo mi sie chobych była nazot w Nepalu 🙂 Wspaniałości!

Nojlepsze przidówki do tyjuPrzyprawy korzynne – goździki, kardamon i cimt

Aromatyczny tyj to je coś czymu fest przaja, od razu mi sie humor poprawio jak se powoniōm korzynnych woniōczek. A z tych trzech nojlepszy je cimt – pobudzo krążyni krwie beztuż problym zimnych szłapek już mie tak nie szteruje. Polecōm!

Nojlepsze przidówki do tyjuSuszone owoce – żurawina, malina, jabłka

Jo se dycki susza skórki z jabłek i wciepuja ich do tytki z tyjym coby mi to fajnie przeszło aromatym jabłka. Jak mie nańdzie to dociepna tyż żurawina ale już tako ususzono z geszeftu. No a maliny bez pojszodek zimy? Czamu ni! Jo suszone maliny kupuja tukej. Dycki idzie sie tyż poretować mrożonkami i se ich ususzyć po rozmrożyniu.

Dobre, dojś szlabikowanio, ida se narychtować jakigo rozgrzywajōncego tyju na tyn zimowy wieczór. Mniam!

Stoliczku, naōnacz sie!
Bojki

Stoliczku, naōnacz sie!

Kiej downo tymu żył se jeglōrz co mioł trzech synów

W chałupie było biydnie i nojwiykszym dostatkiym była ciga co dowała smaczne mlyko. Jednego dnia koza wyszkubała już cołko trowa pod chałpōm beztuż nojstarszy syn wysmyczył jom na łąka coby sie tam pasła. Pod wieczór synek sie spytoł zwierzęcia czy już je pojedzone, na co ciga padała:

Ja, najadłach sie fest, już wiyncy nie umia, pódź du dōm.

No to synek zakludziył jom do chałupy i padoł fatrowi że koza sie zocnie wypasła i nażrała sie wiela wlezie. Krawiec poszoł obejrzeć czy z koziczkōm je wszysko dobrze a wtedy to przewrotne stworzyni zabeczało:

Głodno żech je, nic ech dzisio trowy nie poszkubała bo nic nie szło znejś po krzipopach i beszōngach!

Stoliczku, naōnacz sie!No to ojciec sie znerwowoł, synek dostoł lyjty i w nerwach fater wygnoł go z chałupy. Na drugi dziyń z cigōm poszoł drugi syn i historyjo była uzaś ta sama – koza sie nażrała a potym nacyganiyła jeglorzowi że je głodno bo trowy nikaj nie było. To chop zaś w nerwach wygnoł swoigo drugigo syna. A na trzeci dziyń ganc to samo sie stało, nejmłodszy syn tyż dostoł łomot i ojciec go wyciep z dōma.

Zatym nojstarszy syn poszeł na nauka do stolorza a że był pilnym szkolorzym, roz dwa zbył praktyka

Stary stolorz fest se upodoboł uczynnego synka i doł mu w gyszynku magiczny stolik kiery na hasło „Stoliczku, nakryj sie!”, cołki zastawioł sie najzocniejszym jodłym i dobrym winym. Synek wymedytyrowoł że trza by iś nazot ku chałupie, monej fater by sie już nie ciepoł o gupio koza.

Po drodze karlus poloz do karczmy bo sie już ściymniało i strach było samymu sie szwyndać po nocach. Tam pokozoł gościōm co umi jego magiczny stolik – cołko karczma fajrowała, wszyjscy jedli i pili w wielki wesołości. A szynkōrz sie zeźlył i fest zowiściył synkowi cudownego stoliczka. W nocy karczmōrz zakrod sie do izby młodego, zahabiył magiczny stolik i podłożył ajnfachowy, uciosany ganc tak samo.

Stoliczku, naōnacz sie!Rano synek zebroł sie i poszeł a jak yntlich doszeł do chałupy, fater sie fest uradowoł. Ale ku rozpaczy młodego, stolik był darymnym futrym i trza było uzaś ciś do roboty u stolorza.

Drugi syn poszoł do młynorza kaj robiył ciynżko i procnie

Na fajrant wyuczynio młynorz kiery byl fest rod ze synka, doł mu w gyszynku yjzla, kierymu z pyska leciały złote monety jak sie zawołało „Lygej yjzlu!”. No to młody wysztudyrowoł, że dobrze by było wrócić du dōm, fater na zicher by sie ucieszył z zocnego zwiyrza. Młody mioł kupa drogi beztuż na noc poloz do karczmy coby sie kimnyć. Przikozoł szynkōrzowi fest dać pozór na yjzla i zocnie sie nim zajmować.

Rano synkowi brakło dwóch klepoków coby zabulić za gościna beztuż polecioł do swoigo osła. A młody nie wiedzioł że cichtuje za nim wrazidlaty karczmōrz co był fest zowistny o piyknego yjzla. Kiej młody poszeł na śniodani, szynkōrz wartko podmiyniył osła. Jak drugi syn doszeł du dōm, to sie okozało że kieryś mu zahabiył magicznego yjzla i było moc ślimtanio bo zaś trza było iś nazot do roboty do młynōrza.

Stoliczku, naōnacz sie!Wszyski te wieści doszły do nejmłodszego syna, kiery praje kończył nauka u tokarza

Ôn tyż był pilnym, talyntnym szkolorzym beztuż majster doł mu w podzięce magiczny kijok kiery na hasło „Bij, kiju-samobiju!” sprawioł srogi lyjty aż sie zawołało „Dość już, kiju-samobiju!”. Synek poszoł do zowistnego szynkorza, poprosiył o gościna i przi okazji zacznył mu kludzić o swoim magicznym kiju kiery przeonaczo w diamenty wszysko czego sie yny tyknie. Zapadła noc i chwanciorz podkrod sie do młodego bo se był pewny że synek kimie. Ale ôn yny na to czekoł! Migiym zaryczoł „Bij, kiju-samobiju!” i napuściył kijok na złego szynkorza. Młody zażądoł nazot magicznego stolika i yjzla na co ledwa żywy chop od razu przistoł.

Nejmłodszy syn wróciył do ojca i swoich braci i w wielki uciesze pokozoł swoi zdobycze. W chałupie nastała radość i dostatek i odtąd wszyjscy  żyli do kupy  w zgodzie i szczynśliwości. A staro koza jednego dnia urwała sie z kety i poleciała we świat ale żodyn nie wiy kaj ani po co.

Dziołszka ze sztrajheclami
Bojki

Dziołszka ze sztrajheclami

Było fest zima tego wieczora, szczypoł mróz i padoł śniyg

Pryndko tyż zrobiyło sie ćma bo był to ôstatni dziyń roku. A ulicami szła mało, chudo boroczka kiero ku tymu ni miała szczewików. Rano dziołszka eszcze miała swoi szuły ale że były one blank za wielki, to ich straciyła jak uciekała przed rozszwongowanōm karetōm co to gzuła bez ulica. Z gołōm gowōm i bez trzewiczków borajstwo aż sie telepało, tak ij było zima. Continue Reading…

Gustlik i 40 bestyjoków Araberów
Bojki

Gustlik i 40 bestyjoków Araberów

Był se ôńskigo razu biydny handlyrz Gustlik co handlyrzył chryściym

Roz jak szeł ze wsie do wsie, fōrt dojrzoł rajtujące stado koni z jakimiś chopami. Gibko skrył sie za strōmami i dobrze zrobiył, bo sie okozało że to były rozbójniki. Jedyn bestyjok śloz z konia, a Gustlik zmiarkowoł że musi to być herszt bandy. Rojber poloz ku epnej skale co była na pozorańdziu i zaryczoł:

„Sezamie, roztwórz sie!”

Skała sie odewrzyła, banda wlazła do pojszodka i zbóje niechały roztomajte kosztowności co mieli skukane po bojtlach. Jak wszyjscy wyleźli, herszt uzaś zawołoł:

Sezamie, zawrzi sie!”

I se pojechali.

No to wrazidlaty Gustlik też zawołoł do Sezamu, wloz do jaskinie i zachabiył pora miechów złota

Uradowany polecioł do swoji baby i przikozoł żodnymu o zdarzyniu nie godać. Hned potym prziloz brat Gustlika, Sztefek, bo se doł pozór że familiji zza płota coś sie dobrze powodzi ostatnio. No to Gustlik mu padoł co sie podzioło i Sztefek zaros wzion muły i tyż polecioł do pieczary. Nabroł złota i kaj jakich klejnotów ale zbałamōncony tym wszyskim zapomnioł se co mo pedzieć coby wylyź z groty. Biydok tak tam tyczoł aż przijechały rozbójniki i jak go tam dorwali to od razu go ubiyli a ciało niechali w pieczarze.

Gustlik i 40 bestyjoków Araberów

Gustlik mioł utropa bo już było blank nieskoro i se rozmyśliwoł kaj to tyż Sztefek sie tak utopiył w maślonce

Powożył sie coby iś do jaskinie i tam znojd kipnytego Sztefka. Gustlik gibko narychtowoł truła i cichy pogrzyb coby sie po mieście nie rozniosło co to za mecyje w familiji Gustlika sie dziejōm.

Za pora dni herszt sie kapnył że kieryś zachabiył z pieczary umrzika. No to wysłoł do miasta jednego rozbójnika kiery godoł z roztomajtymi ludziami i w końcu wynojd, że kradziok co sie u nich w pieczarze pałęto to musi być Gustlik. Znoloz jego chałupa i na dwiyrzach zaznaczył kredōm bioło kryska.

Gustlik i 40 bestyjoków AraberówRano słōżka Gustlika, Usia, wysztudyrowała że kieryś se z nich robi błozny i tyż porobiyła biołe kryski na dwiyrzach na cołki ulicy

Na noc, jak herszt prziszeł zaciukać Gustlika, nie poradziył znejść chałupy, tela tych krysek było. Dopod swoigo rojbra i tak sie zeźlył że go zabiył we złości. Na drugi dziyń som poszoł do miasta i obsztalowoł plan. Na wieczór herszt przeblyk sie za rajzyndera, zaklupoł do dwiyrzi Gustlika i fechtowoł o schroniyni na noc. Dobry chop sie zgodziył, ugościył kabociorza i narychtowoł mu kolacyjo.

Przi wieczerzy ôroz Usia sie ciepła na gościa i dźgła go w pojszodek serca!

Jak na to pojrzoł Gustlik, to sie zdało że chop dostanie hercklekotów ale służąco wyklarowała że widziała na mieście bandziora kiery sie wypytywoł o Gustlika i teroz sie kapła że dyć to je tyn som pieron co sam tukej udowoł rajzyndera! Gustlik pojrzoł na martwego gizda i poznoł w nim herszta bandy. Uradowoł sie że uszeł z żywotym i z wdziynczności do Usie, wydoł baba za swoigo syna i wszyjscy se żyli do kupy w szczyńściu i dostatku skiż nieprzebranych klejnotów z Sezamu.

Hanzlik i Małgosia
Bojki

Hanzlik i Małgosia

Podle lasa miyszkoł drwol ze swojom drugōm babōm i bajtlami – synkowi było Hanzlik a dziołszka sie mianowała Małgosia

Ciynżko im było wyżyć, sztyjc brakowało jodła i jednako wszyjscy chodziyli głodni. Kiejsik macocha nie strzimała i na wieczór zaczła napasztować męża coby sie pozbyć dziecek. Przikozała wysmyczyć ich fōrt do lasa, rozpolić fojera i tak ôstawić. Na zicher nie trefiōm nazot du dōm! Chop za fest zgodliwy nie był ale zło baba mu nie dała pokój. W końcu przistoł na lajera.

Bajtle eszcze nie spały beztuż podsłuchały cołko godka. Małgosia zaczła labiydzić że bydōm tołt ale Hanzlik przikozoł niechać lamynty i poloz na plac. Na zegródce nastyrkoł do kapsów moc kamolków kiere sie fest blyszczały w świetle miesiōnczka. Z takim rychtunkiym wróciył do chałupy.

Rano pierzińsko macocha obudziyła bajtle jeszcze przed rozwidniokiym i zarygierowała że wszyjscy idōm po chreście

Po drodze Hanzlik sztyjc sztopowoł a yno sie oglondoł za sia. Baba ryczała na niego że mo ciś pryndzy ale synek nic se z tego nie robiył a yny szeł po leku. Mōndry bajtel ciepoł na zola kamyczki co to se procnie nazbiyroł ôński nocy.

W końcu doszli na mało polanka fōrt od chałupy i zaczli chledać chreści. Drwol rozpolył fojera i przikozoł bajtlom ostoć sie przi ôgnisku. Fater i macocha mieli iś narąbać drzewa a dziecka miały se trocha dychnyć. Boroczki były tak głodne i zmorzone że gibko usnyły. Bajtle obudziyły sie jak już było ćma i miesiōnczek wysoko na niebie. Hanzlik wzion Małgosie pod ręka i szli se po ścieżce z kamolków kiere fajnie sie blyszczały w ksienżycowo noc.

Hanzlik i MałgosiaRano doszli du dōm. Macocha na nich naburczała kaj to byli tela czasu ale fater sie uradowoł jak oboczył że dziecka som całe. Na wieczór pierońsko motyka uzaś zaczła nagabować chopa coby zasik wykludzić dziecka, eszcze głębszy w las. Drwol mioł utropa ale że jodła sztyjc było malućko, zaś ustąpiył.

Bajtle nie spały, wylynkane co ich czeko. Jak yny usłyszały o czym rozprawiajōm starziki Małgosia uderzyła w bek. Hanzlik wiela nie czekoł i zasik chcioł iś na zegródka ale dwiyrze były zamknyte. Ale nic to, poszeł do kuchynie i zachabiył kraiczek chleba.

Z rańca uzaś wszyjscy poleźli w las, tym razym ganc daleko od chałupy

Historyjo sie powtórzyła i dziecka zaś ôstały same przi fojerze. Na wieczór, jak już były monkter, Hanzlik zacznył chledać kruszków chleba co to ciepoł po drodze. Ale psińco! Ptoki wydziubały chlyb bez dziyń i ścieżki już nie było. No to bajtle zaczły błąkać sie po lesie i tak szły cołko noc i cołki nastympny dziyń.

Po drodze boroki nazbiyrały se trocha jagódek i ostranżlic ale już im było ganc niechersko i na noc fest ich zmorzyło. Rano dziecka wroz dojrzały szumno chałupka! Ściany były z chleba, dach z ciasta a szyby z cukru. Hanzlik i Małgosia byli już tak głodni że ôroz dali sie do szczymranio!

A tu z chałupy spoziyro starka. Wziyna ich do pojszodka, dała krepli z marmeladōm i narychtowała zocne prykole. Dziecka se legły uradowane że tak im sie podarzyło.

Ale ōma okozała sie być złōm szczigōm!

Pojrzała na rumiane licka uspanego Hanzlika i se obsztalowała że to ôn piyrszy pójdzie do zjedzynio! Z rana porwała biydoka i zawrzyła go w chlywku a Małgosi przikozała ciś po woda i rychtować ôbiod do Hanzlika. Jak te bajtle ślimtały, wiela starości im heksa narobiyła! Ale boroczki nic nie umiały poradzić…

Szcziga futrowała tak Hanzlika sztyry tydnie i kożdy dziyń przikazywała mu wystyrczyć palec coby obejrzeć wiela schrub. Ale chytroń wystawioł kostka bo wiedzioł że heksa je ślepawo i nie poradzi wiela dojrzeć.

Hanzlik i MałgosiaKiej szcziga sie znerwowała bo miała już dojś czekanio.

I prziszeł dran na biydnego Hanzlika

Kozała Małgosi rozpolić piekarok a potym wlyź do pojszodka coby obejrzeć czy je dojś gorko na upieczyni chleba. Dziołszka sie kapła że to je cygaństwo i udowała że nie wiy jako tam wlyź.

Heksa sie znerwowała i wsadziyła palica do piekaroka coby pokozać dziołsze jako to mo robić. Małgosia wiela nie czekała, zaros popchła staro szcziga do pieca i tak to ôszkliwo heksa zgorała we własnym piekaroku! Małgosia zaros poleciała po Hanzlika i uwolniyła go z haresztu. Bajtle zachabiyły szczidze z chałupy klejnoty i szlachetne kamiynie, nabrały jodła na droga i poszły dali chledać domu.

Kiej dziecka w końcu poradziyły dolyź do chałupy

Złej macochy już nie było, drwol już nie umioł strzimać durdlawej baby-utropy. Bajtle ciepły sie fatrowi na kark i wszyjscy byli fest uradowani że uzaś som w kupie w doma. Dziecka dały fatrowi wszyski zachabione klejnoty i od teroz familijo żyła w szczyńściu i dostatku a jodła nigdy wiyncy nie brakło.