Bibliotyka - dobro rzecz!
Tak rychtyk

Bibliotyka – dobro rzecz!

„Ksiōnżki som jak towarzystwo, kiere człowiek som se wybiyro”

Przechodziyłach kole tej kamieniczki dwa razy dziynnie ale skuli nieuważności dziepro po paru miesiōncach spokopiyłach, że ôna tam tak rychtyk je. Niepozorno, staro kamiyniczka, kaj nie kaj odlazowoł tynk. No a we środku… bibliotyka! Jak już sie kapłach to dali go, trza sie zapisać!

Zamiast kupować nowe ksiōnżki, monej tyż znejdziesz swoji czytadła we bibliotyce? Pokombinuj, wiela ksiōnżek osiadło ci kurzym na fachu? Wiela razy w miesiōncu sztaunujesz, że już razinku ni ma miejsca w chałupie na wiyncy klamotów? Powiadajōm, że kożdo ksiōnżka żyje tela razy, wiela razy była przeczytano. Jak mosz niepotrzebne ksiōnżki do kierych już na zicher nie bydziesz zaglōndać, to oddej ich do bibliotyki. Tam sie jeszcze mogōm komu sprzidać a ciebie przibydzie miejsca w dōma.

Bibliotyka - dobro rzecz!A teroz pora ciekawostek ze świata bibliotyk!

Nojciekawsze bibliotyki świata
Brazylijŏ – Bibliotyka Real Gabinete Português de Leitura w Rio de Janeiro

Zaliczano do jednej z 10 nojpiykniejszych bibliotyk świata. Dzisiej w zbiorach tej zocnej bibliotyki je już małowiela 350 tysiyncy ksiōnżek. Wspaniałe wnętrze olśniywo a tysiōnce ksiōnżek usŏdzo sie na drzewianych fachach siōgających aż po ôrdeki. W bibliotyce idzie tyż trefić na pōmnik ze srebra, kości słoniowej a marmuru i ku tymu paradny, epny żyrandol oświetlajōncy czytelnia. Szumno to bibliotyka!

Czechy – Bibliotyka Narodowo Klementinum w Pradze

Do barokowego budynku bibliotyki idzie leko trefić – siydziba je na Starym Mieście podle Mostu Karola. Bibliotyka mo interesantno kolekcja globusów i zygŏrów astrōnōmicznych a na ôrdekach som namalowane gryfne freski ze świyntymi i patrōnami Klementinum.

Bibliotyka - dobro rzecz!
Chiny – Bibliotyka Narodowo w Pekinie

Nojwiykszo bibliotyka w Azji i trzecio na świecie jak sie rozchodzi o wielkość! Idzie tam idzie znejść najznamienitsze dzieła roztomajtego zortu, choby yny antyczne buddyjski manuskrypty eli cynne ksiyngi z czasów starożytnych dynastyji.

Irlandyjŏ– Bibliotyka Trinity College w Dublinie

Nojwiykszo bibliotyka w kraju z końca XVI wieku. Idzie jom fajnie pozwiedzać skuli tzw. Long Room o 64 metrach długości – je to nojwiyksze pomieszczyni bibliotyczne w Europie! W tej piyknej bibliotyce idzie sie też natrefić na harfa Briana Śmiałego, kiero po dzisiej widnieje w herbie Irlandyje. Jeszcze z ciekawostek – uczelnia Trinity College była piyrszōm w Angliji kiero dała przizwolyni na nauczani kobiet.

Bibliotyka - dobro rzecz!

Niymce – Bibliotyka miejsko w Stuttgarcie

Werci sie obejrzeć bibliotyka jak kiery przaje baukunsztowi, aji w nocy kej budynek je szumnie ôświetlony tysiōncami świateł. Miejsce zadziwio ciekawym wnętrzym i nikogo nie łostawi obojętnym. Ôzim piynter epnego gmachu wypełnionych po gipsdeki ksiōnżkami a na samym wyrchu punkt widokowy na cołki Stuttgart – pozaglōndać se na miasto z wyrchu to je mus!

Bibliotyka - dobro rzecz!Bibliotyki – dziwolągi
Kolumbijŏ – Biblioburro (Bibliotyka na yjzlu)

Co tu dużo godać, ôbejrz jako to wyglōndo:

Kraków – Bibliotyka do bezdōmnych

Akcja wywiōnzała sie po  inicjatywie co była przōdzij – Zupa na Plantach – kaj rozdowali bezdōmnym ciepłe jedzyni. Jedyn z poniywiyrŏków zacznył sie wypytywać o ksiōnżka, kiero akurat miała ze sobom jedna z wolontariuszek. No i tak pojawiyła sie idyjŏ! Wiyncy o tej zocnej inicjatywie tukej.

A na fajrant cytat Umberto Eco:

„Tyn kiery czyto ksiōnżki, żyje podwójnie”

O wilku i siedmiu koźlōntkach
Bojki

O wilku i siedmiu koźlōntkach

Ôńskigo razu była se ciga co miała siedym koźlōntek kierym fest przała

Jednego dnia musiała iść do lasa po trowa. Dała upozorniyni bajtlōm że razinku nie śmiōm otwiyrać nikomu dwiyrzi a tym bardzi chwańciarskimu wilkowi co rojbruje po okolicy. I koza-muter se poszła. Nie minyło wiela czasu a kieryś zaklupoł do dwiyrzi.

– Bajtle roztomiyłe, odewrzicie mi dwiyrze, to jo, wasza muter! Prziszłach już z lasa i mom do kożdego gyszynk!

– Nie otworzymy ci dwiyrzi bo tyś je wilczysko! Nasza mama mo miły i ciynki głosik a ty mosz chruby i chrapliwy chobyś był ôżarty!

To wilk polecioł na torg, zahabiył epny kōnsek kredy i cołki go zjod, tak że głos mu sie poônaczył na wysoki i ciynki. Uzaś zaklupoł do dwiyrzi koźlōntek ale bystre bajtle dojrzały jego czorno, włochato łapa i zaś go odkozały.

Bestyjok coroz bardzi znerwowany polecioł do piekorza, nasmyśloł że sie piznył w łapa i fechtowoł coby mu naszmarować to ała ciastym. Potym pogzuł do młynorza i warczoł coby mu posuć łapa mąkōm. Chop sie skapnył że wilk rychtuje jakiś szwindel ale kabciorz postraszył że go zeżere jak mu tej łapy nie umarasi mąkōm. To biydny młynorz zrobiył co mu rozkozoł wilk.

O wilku i siedmiu koźlōntkachI gizd pierziński polecioł do chałupy kózek

Niestety koźlątka dały sie zrobić za błozna i jak wilk pokozoł bioło łapa, wpuściyły go du dōm. I sie zaczły breweryje! Koziczki citły i pokryły sie po kōntach ale wilk dopod ich leko i warto łyknył jedna za drugōm. Yny nejmłodszo sie uchowała bo sie skryła we skrzince od stojōncego zygora a wilkowi nie prziszło do palicy tam pojrzeć.

Pożrane wilczysko wylazło z dōma i legło kōnsek dali na łōnce pod strōmym. Za chwila prziszła du dōm ciga i o mało nie dostała hercszlagu jak dojrzała co sie w chałupie porobiyło. Zaczła ślimtać rozpaczliwie a wtedy z zygora wygramolyło sie nejmłodsze koźlątko.

O wilku i siedmiu koźlōntkachObie zaczły chełkać i z niecherskości poleciały na łąka kaj dojrzały charczącego wilka

Bestyjok chrapoł tak, że aż sie strōm telepoł! A ciga zmiarkowała że coś sie mu jeszcze ruszo w bachorzu! Zaros posłała nejmłodsze koźlątko po szyry, jegła i cwist po czym rozpruła łotrowi bas i koziczki zaczły wyskakiwać jedna za drugōm. Kożdo szczynśliwie obstoła bo wilk w aszfōngu wszyski połknył i żodnej nie pogryz. Continue Reading…

Kot w butach z Halymby
Bojki

Kot w butach z Halymby

Ôńskigo razu na Halymbie żył se stary młynorz ze trzyma synami

Kiejsik stary poczuł że już mu wiela nie zostało i podzielył swój majątek. Najstarszy syn dostoł cołki dom z zegródkōm, średni robotnego osła a nejmłodszy borok, Hanik, ostoł sie yny z kotym. Hned fatra już nie było i synki zostały same. Nejmłodszy ruszył w świat do kupy ze swoim kotym a że mu było fest niechersko, ślimtoł co chwila. Kot sie nad nim ulitowoł, przikozoł mu iś do miasta, kupić mu skórzane buty i miech. Hanik był posłeszny, poszoł i za ostatni gelt kupiył co trza.

Kot w butach z HalymbyNo to heja w pole! Kocur wybroł sie na gōń i uchycił zonych hazoków i tłustych gęsi. I z takim rychtunkiym wybroł sie na zomek królewski. Król uradowany ze zocnej zwierzyny, doł kotu złotych klepoków i miglanc gibko polecioł do Hanika. Ale oba mieli uciechy! Synek sie dziwowoł ale rady był fest.

Kiejsik szprytny kot sie wywiedzioł że król jedzie bez Halymba ze swojom piyknōm cerōm karnyć sie po okolicy

Szpryciorz kozoł Hanikowi iś sie wykompać w Kłodnicy a jak praje podle kraja rzyki przejyżdżała królewsko kareta, kot zacznył wrzeszczeć że ich złodzieje okradli i łoblyczka zachabiyli. Król sie ulitowoł i poratowoł chopoczka, doł mu jakle a jeszcze wzion na rajza do karety. Tam sie sobie młodzi ganc przipodobali! Hanik był fest szwarny w królewskich lōntach beztuż ksiynżniczka była oczarowano.

A kot mōndrala polecioł przed karetōm i postraszył chopów w polu że król jedzie i jak nie powiedzom panu że te ziemie som od Hanika to im wszyskim gowy poucino! I jak nadjechoł król i sie pytoł czyi te ziymie, to chopy zaczły ganc równo klycić że wielmożnego Pana Hanika.

Królewna coroz wiyncy miała afektu do szykownego młodziana a i król coroz to dobrotliwiyj sie uśmiychoł

Szprytny kot porajtowoł na zomek wilkołaka i zacznył go podpuszczać że słyszoł o nim moc historyji ale mu sie zdo że to je wszysko cygaństwo. Wilkołak sie znerwowoł i piyrsze zmiyniył sie we lwa beztuż kot mioł trocha nagnane. Ale dali go, zaś podpuściył wilkołaka że w mysz to on sie na zicher nie poradzi pomiynić! No to pyszałkowaty wilkołak zaros sie przeonaczył w polno mysz coby se tyn gupi kot nie pomyśloł że on czego nie poradzi!

A breweryjok zaros w te pyndy ciepnył sie na mysza i gibko jom połknył

Jak nadjechoł król, kot wszyskich zawołoł i zaprosiył do pojszodka na zocno uczta, kiero była tak rychtyk prziszykowano na fajer wilkołaka. Król już był blank oniemiały a królewna praje ciepła sie Hanikowi na kark!

Kot w butach z HalymbyKról zawczasu pedzioł karlusowi że sie majom z jego piyknōm cerōm żynić a kot bydzie ministrym. I tak tyż sie stało. Młodzi sie hned pożyniyli a kocur rzondziył na swoim zomku i wszyscy żyli w zdrowiu i dostatku.