Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecam
Ksiōnżki

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecam

Cichy, spokojny zakątek na wsi gdzie śpiewają ptaki i nie ma zasięgu. Wygodne łóżko, w którym pod koniec dnia można się zaszyć i w ciepłym świetle lampki kontemplować lekturę. Toczący się pociąg, w którym czas zwykle płynie wolniej i książki bywają najlepszym remedium. Zawsze jest dobry czas na czytanie książek. Zwłaszcza takich, które przenoszą nas w dalekie krainy i sprawiają, że dzień pełen wyzwań w korpo kończy się… na drugim końcu świata 🙂

„Gdzie kończy się droga. Samotna wyprawa po bezdrożach Azji” – Erika Warmbrunn

Mój numer jeden tego lata! Autorka, 28-letnia Amerykanka, niedoszła aktorka, wyruszyła w samotną, 8-miesięczną podróż na rowerze po bezkresnych stepach Mongolii, nieprzystępnych Chinach i kolorowym Wietnamie. W krajobrazach tej niezwykłej podróży najciekawszą częścią jest wędrówka przez Mongolię. Gościnni ludzie, sielskie stepy ciągnące się aż po horyzont i… rezolutne dzieciaki ze szkoły w małej mongolskiej wiosce, gdzie Erika przez kilka tygodni naucza angielskiego.

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecamPotem zimne Chiny ze swoimi zmieniającymi się krajobrazami, nieraz przistaczającymi się w przerażające miejsca, jak na przykład klaustrofobiczna górnicza wioska wciśnięta w górską dolinę. Wszechobecny duszący pył, który przysłaniał widoczność i mocno ograniczał dopływ światła słonecznego, dzieci jedzące brudne jabłka pokryte kurzem i ich astmatyczne matki pogodzone ze swoim smutnym losem… Podróż autorki to nie zawsze uśmiechy i radość ale też głębokie przemyślenia, dyktowane zastanymi okolicznościami.

Po drodze Erika przeżywa wiele fascynujących przygód, a każdy dzień wydaje się być ciekawszy od poprzedniego. Autorka jest niezwykle pozytywną osobą, której trudy podróży nie powstrzymują przed podążaniem wyznaczoną ścieżką. Jej ciekawość świata jest zaraźliwa a ciekawe refleksje z podróży nierzadko skłaniają do zadumy. Erika często zdobywaj się na autoironię i śmieje się z własnego braku znajomości obyczajów i języka właśnie odwiedzanego kraju. Dziewczyna zaraża entuzjazmem do podróży a jej zachwyt otaczającym światem udziela się czytającemu. Gorąco polecam tę lekturę!

 

„Miasto Cudów” – Eduardo Mendoza

Lekka, przyjemna lektura z historią Barcelony w tle. „Miasto cudów” to hiszpańska wersja perypetii naszego rodzimego Nikodema Dyzmy . Autor ironicznie ale i z sympatią przedstawia społeczeństwo Barcelony z przełomu XIX/XX wieku. Główny bohater, Onufry Bouvila, jest sprytnym katalońskim dorobkiewiczem, który z upływem czasu dorabia się ogromnego majątku, stając się jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Hiszpanii. Po drodze przeżywa wiele przygód, zakochując się na zabój, prowadząc szemrane interesy i knując intrygi wszelakie, niejednokrotnie prowadzące do morderstw i nieszczęść. Autor z polotem opisuje przygody Onufrego, nie szczędząc groteski i czarnego humoru. Lektura obowiązkowa dla fanów Barcelony!

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecam

Continue Reading…

"Morfina" Szczepan Twardoch
Ksiōnżki

„Morfina” Szczepan Twardoch

Lektura szterujōnco

Ksiōnżka Twardocha przeczytałach już dobrych pora miesiyncy do zadku ale jakoś sie nie umiałach zebrać do recynzyje. Bo tyż ksiōnżka leko ni ma. Nagrōdzono Paszportym Polityki i Śląskim Wawrzynem Literackim, schizofreniczno ksiōnżczyna napasztuje i nerwuje. Przi czytaniu rōncz mie nachodziyły myśli coby jom ciepnyć do kōnta i wiyncy nie ruszać ale… docisłach do końca. Bo z drugi strony od tej ksiōnżki nie do sie tak leko citnyć.

Główny bohater nerwowoł mie od samego poczōntku. Ale to nerwowoł fest. Kabociorz, morfinista i seksoholik lichego charakteru. Aż mi sie chciało maznyć takimu szmaciorzowi i przegodać do rozumu! Konstanty Willemann to opaczniok rozchwioty emocjonalnie, nie umiejōncy se poradzić ze swojōm osobowościōm. Nikiedy ôszkliwy i wulgarny.

"Morfina" Szczepan TwardochWŏżno w tym wszyskim była jego muter, trudno, niezłomno motyka co to wpędziyła syna w kompleksy i namiyszała mu we gowie. A zbałamōnciyła go tak, że biydny Kostek som już nie poradziył wysztaunować czy je bardzi Polokiem czy Niymcym i czy to tak rychtyk w ogóle sie w życiu liczy.

Ale możno jednak?

No ale! Je moc dobrych stron tej niebalnej ksiōnżki. Interesantny styl i wyjōntkowo narracyjõ, plastyczny i ponury ôbroz okupowanej przez Niymców Warszawy. Wszechobecno atmosfera znerwowanio i szpana związano z oczekiwaniym – kiedy tyn pofyrtany świat Kostka yntlich sie swali? Nie kożdy pisorz tak poradzi szlabikować…  Jakby sie podziwać sie głymbiyj, Twardoch przez swoigo antybohatera Konstantego rozprowio sie ze stereotypami o Polokach za czasów okupacyji w Warszawie i pokazuje drugo strona medalu – nie wszyjscy som bohatyrami i patriotami co som we sztańdzie poświyncać sie do ôjczyzny.

"Morfina" Szczepan TwardochNo dobre, spróbuj!

Niecherski wydarzynia z października 1939 r. som tłym tej trudnej opowieści o człowieku potracōnym, tyngo chledajōncym swoji tożsamości. Ksiōnżka idzie czytać gibko ale zōu wi zōu ni ma to leki ani przijymne. Jynzyk je fest dosadny, wulgarny, gibki i czynsto urywany bo główny bohater praje je ôżarty eli odurzony narkotykami. Niestandardowo narracyjŏ piyrsze może sie zdać ciynżko do prziswojynio ale z czasym nawet wciągo. Nie poradza jednoznacznie polecić tej lektury bo tyż sama już bych do ni nie wróciyła. Ale jak to dycki bywo – nojlepszy sie samymu przeświadczyć.

"Nic nie zdarza się przypadkiem" Tiziano Terzani
Ksiōnżki

„Nic nie zdarza się przypadkiem” Tiziano Terzani

„Prawdziwy guru to ten w tobie (…) Nie szukaj poza sobą. Cokolwiek będziesz mógł znaleźć na zewnątrz, jest ze swej natury zmienne, nietrwałe. Możesz się łudzić, że znalazłeś stabilizację w bogactwie, po czym ono się kończy. Możesz myśleć, że znalazłeś ją w miłości jakiejś osoby, która potem odchodzi. Albo we władzy, która łatwo zmienia kierunek (…) Nie, nic z zewnątrz nigdy cię nie zaspokoi. Może ci pomóc jedynie stabilizacja wewnętrzna.”
„Nic nie zdarza się przypadkiem” to jedna z nojlepszych ksiōnżek jaki dotynczŏs czytałach

Ksiōnżka je napisano przez włoskigo reportera, kiery wiykszość życio spędziył w Azji. Autor przeplato landszafty z rajzów filozoficznymi rozmyśliwaniami i głymbokimi refleksjami na ganc poważne tymaty. Ksiōnżka je napisano piyknym stylem ale trza pedzieć, że nie czyto sie jōm ganc leko. Autor chledo odpowiedzi na moc pytań i przede wszyskim szuko ratunku do sia po tym, jak zachorzył na raka. Od „naprawiaczy” z modernej kliniki w Nowym Jorku, przez podejrzanych homeopatów w Tajlandii, Filipinach i Hong Kongu aż po skrōmno chatka w Himalajach, fōrt daleko od ludzi i cywilizacyje.

"Nic nie zdarza się przypadkiem" Tiziano TerzaniNie idzie nie spomnieć o wymownym tytule ksiōnżki, kiery tak fest sztymuje z moimi przekōnaniami. Wszysko sie w życiu splato i ukłodo w jedna całość. Choby na poczōntku sie zdało, że te wszyski breweryje co nom sie przidarzajōm ni majōm synsu, tak yntlich okazuje sie, że to wszysko czymuś służy i nejgorsze mecyje okazujōm sie być słuszne.

Ku tymu fest byłach rada, że autor je racjonalistōm – rōncz demaskowoł roztomajtych szarlatanów, wichlyrzi, pseudo-dŏchtŏrów i kaj jaki „cuda” kiere okazywały sie ajnfachowymi cygaństwami. Lycznicze grziby co miały gwarantować długowieczność, płukani strzewi oczyszczajōnce organizm z toksyn, miszōngi zielów na wszyski niecherskości tego świata…

"Nic nie zdarza się przypadkiem" Tiziano TerzaniTiziano nie doł se nudli nawieszać!

Yntlich filozofa nie przekonuje tyż medycyna chińsko ani tybetańsko, joga ani inwazyjno chymioterapia w jednym z nojlepszych ośrodków na świecie. No a ôstatek ksiōnżki zaskakuje i dowo moc do myślynio! Bo rozmyśliwania kiere prowadzi autor som niebanalne, trza zetwać i pomedytyrować nad tym co szlabikuje Tizino. Tyn pisorz był rychtyk wielkim człowiekiym i z jego życio idzie czerpać moc wzorców a przemyślynia robiōm wiela dobrego do czytajōncego.

„Nic nie zdarza się przypadkiem” to na zicher ni ma ostatnio ksiōnżka Tizianigo kiero przeczytałach. I oby wiyncy takich na moi drodze!

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima
Ksiōnżki

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima

„Kōmisorz Hanusik” Marcin Melon

Co mo ze sobom wspólnego fuchtla Krista Połedniok, utopiec Ernest i ozim trupów na Sztauwajerach? Nie dosz wiary! Co za haje wyrobiajōm w Katowicach połednice? Ôstud i mecyjów moc a w tle… prawdziwe przajani! Jerona, wampir na Bykowinie! Umrzików moc beztuż niech sie chowie kto mo słodszo krew… I jeszcze bebok w Bojkowicach! Przelezie choby i bez dziurka od klucza coby drapnyć małych nieposłesznych rojbrów.

Ksiōnżka kiero kożdy Ślōnzok powiniyn przeczytać! A jak kiery je Gorol to tym bardzi. Autor pisze leko, z humorym a kryminalne historyjki czyto sie blank gibko. Trupy, chachary, breweryje, wartko akcyjo i nieoczekiwane zakończynia to je coś czego nie brakuje w kożdym bojaniu. A ku tymu kaj jak stworoki o kierych teroz już mało kiery pamiynto: połednice, utopce, skrzoty i beboki. Poznać że autor dobrze zno ślōnski berania! Jak kiery sie zastanawio czy „Kōmisorz Hanusik” je co we wercie to istuja że ja!

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima

„Złuda” Carmen Laforet

Powiyść psychologiczno – obyczajowo hiszpańskij autorki kiero za swoji czytadło dostała nagroda Premio Nadal. Cóż to je to Premio Nadal? Ano jedna z nojbardzi prestiżowych i nojstarszych wyróżniyń prziznowanych w Hiszpanii już od 1944. To tak na wstympie.

Ksiōnżka przeczytałach w oryginale, po hiszpańsku. Autorka przedstawio historia Andrei, młodej frelki co przijechała do powojynnej Barcelony coby sztudyrować na uniwersytecie. Dziołcha zamiyszkuje z familijōm kiero okazuje sie być blank pofyrtanym miszōngiym ludzi, kaj niecherski haje i ôstudy dziejōm sie na co dziyń.

Ksiōnżczyna je dojś trudno i nie idzie jom czytać jednym ciyngiym. Ale z drugi strony wciągo i jak już sie zacznie to nie chce sie jom niechać. Strona za stronōm budzi sie ciekawość jako też to dali potoczōm sie losy frelki w Barcelonie. Drugo rzecz, ksiōnżka na zicher sie spodobo tym, co przajōm stolicy Katalonie. Nazwy ulic i miejsc zocnie budzōm wspomniynia kożdego kiery już był w Barcelonie i lubi szpacyrować po piyknych uliczkach tego interesantnego miasta.

Nikiere ksiōnżki kiere przeczytałach bez zima„Sto lat samotności” Gabriel García Márquez

To już czworto ksiōnżka z zorty realizmu magicznego kiero trefiyła mi przed ślypia. Nie żałuja żech przeczytała ta ksiōnżczyna ale fajne to nie było – historia ciągła sie i ciągła bez wyraźnego synsu, taki mimry z mamrami.  Dociągłach do ostatni zajty yny skuli tego, że nie lubia niechać ksiōnżek co już napoczłach. Kurde bele, wiela idzie szlabikować o losach jednej i tej samej familije? Co gorsza, sztyjc powtarzały imiona Aureliano i Arcadio. Prziznōm sie, że pryndko sie potraciyłach przi czytaniu kto, kiery i z kim skuli tych samych mian. Continue Reading…

"Biała gorączka" Jacek Hugo Bader
Ksiōnżki

„Biała gorączka” Jacek Hugo Bader

Wziyno mie na reportaże i trzimie dali 🙂 Teroz na tapeta wjyżdżo Hugo Bader ze swojom „Białą gorączką”. Tytuł wziōn sie od pijackigo delirium, beztuż idzie mieć rozeznani o czym bydzie lektura…

Autor to je rajzowicz FEST – som wybroł sie w rajza po postsowiecki Rosji, w tym na Syberia pojszodku zimy

Hugo Bader pokazuje Rosja „od środka”. Ôbrozek kiery przedstawio wzion sie z klytów z Rosjanami kierych spotykoł na swoi drodze w roztomajtych podejrzanych mieścinach. Hugo Bader nie zapuszczoł sie w tereny turystyczne, oj ni… Tam kaj go poniosło przeciętny rajzowicz nie chciołby pojechać.

"Biała gorączka" Jacek Hugo BaderAutor je pozytywnie wrazidlaty i umi se zjednać ludzi

Miejscowi omajlant zapraszali go do swoich domów beztuż mioł czas coby ich poznać i nasłuchać sie roztomajtych relacyji.

To czego sie dowiadujymy czasym rozbawio ale przede wszyskim przerażo i wstrząso. Zawiyrzej mi, nie chciołbyś sie urodzić w małej wsi pod Irkuckiym kaj biyda, kabociorze, narkotyki i epno korupcja dominujōm w codziennym żywocie i uznowajōm o przyszłości mieszkańców. Ôbroz ganc beznadziejny…

"Biała gorączka" Jacek Hugo BaderMiliony ludzi zarażonych wirusym HIV i AIDS,  chaderloki, przestępczość, alkoholizm, narkomania i prostytucja. I to wszysko przi ruskij propagandzie o tym jako to w ich kraju je zocnie i bogato.

Przi czytaniu dziękowałach w duchu że pochodza skōnd pochodza, miałach jako taki perspektywy, a moja mieścinka za bajtla była spokojno i bezpieczno. I dali tako je.

"Biała gorączka" Jacek Hugo BaderLudzie, ludzie i eszcze roz ludzie

Nieistne kaj ale rozchodzi sie o to z kim – cołko ksiōnżka tyczy sie ludzkich historyji, ich dramatów wiykszych i myńszych.

Ni ma to leki czytadło ale wciągo i skłanio do rozmyśliwań – momy sie dobrze i nom sie przidarzyło że mogymy se żyć tu i teroz, w otoczyniu laptopów, smartfonów, uniwerzytrtów i jako takich lazaretów.

Polecōm „Bioło gorączka” kożdymu kto je ciekawy świata!

"Japoński wachlarz" Joanna Bator
Ksiōnżki

„Japoński wachlarz” Joanna Bator

„Japoński wachlarz” to ksiōnżka absolutnie fantastyczno! Polecōm wszyskim, nie yno pasjonatōm kultury Japonii. Jo tam sie nigdy nie interesowałach krajem Kwitnącej Wiśni ale ta ksiōnżczyna zrobiyła na mie ganc zocne wrażyni. Piyrsze co mie zachwyciyło to styl szlabikowanio pani Batorowej. Bogate słownictwo, elokwencja… Babka kupa sie narajzowała po świecie, miyszkała w roztomajtych miejscach, je mōndro i oczytano.

Continue Reading…

"Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku" Stefan Czarniecki
Ksiōnżki

„Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku” Stefan Czarniecki

Na co trza uważać na lotnisku w Kolumbii? Co Cie czeko w autobusie na bezdrożach Wenezueli? Wiela metrów miała nojwiykszo anakonda znejdzono w Ameryce Południowej? Czamu jeszcze tak tam wielbiōm Hugo Chaveza? Czarniecki procnie sie prziglądo latynoskij rzeczywistości i barwnie przedstawio swoi przigody na ziemi rządzonej przez latinos. Ale mało tego, ta rajza to ni ma taki bele jaki wypad za ocean. Czarniecki postanowiył dostać sie na tereny amazoński dżungle niedostępne do biołych, zamieszkane przez rdzennych Indian.

"Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku" Stefan CzarnieckiKsiōnżczyna absolutnie przeciekawo. Dycki chciałach jechać do Ameryki Południowej a taki lektury jeszcze bardzi mie nakręcają. Ahhh, poczuć tyn ganc inkszy klimat, naoglōndać sie inkszych ludzi, siednyć na borsztajnie i chłonyć atmosfera… Jo chyba zaros kupia jaki bilet za ocean!

"Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku" Stefan CzarnieckiCo mi sie nie podobało to dojś słaby język i styl pisanio autora. Dzieło literacki to na zicher ni ma… No i te odniesienia do religijności, ehhh… Nikiedy miałach też wrażyni choby Czarniecki próbowoł trocha przekoloryzować rzeczywistość coby fabuła była jeszcze bardzi porywająco no ale tuż nic to, przinajmniyj ciekawie sie czytało.

Zo wi zo polecōm 🙂 Jakby sie mie kiery pytoł – drugi roz też bych przeczytała 🙂