"Biała gorączka" Jacek Hugo Bader
Ksiōnżki

„Biała gorączka” Jacek Hugo Bader

Wziyno mie na reportaże i trzimie dali 🙂 Teroz na tapeta wjyżdżo Hugo Bader ze swojom „Białą gorączką”. Tytuł wziōn sie od pijackigo delirium, beztuż idzie mieć rozeznani o czym bydzie lektura…

Autor to je rajzowicz FEST – som wybroł sie w rajza po postsowiecki Rosji, w tym na Syberia pojszodku zimy

Hugo Bader pokazuje Rosja „od środka”. Ôbrozek kiery przedstawio wzion sie z klytów z Rosjanami kierych spotykoł na swoi drodze w roztomajtych podejrzanych mieścinach. Hugo Bader nie zapuszczoł sie w tereny turystyczne, oj ni… Tam kaj go poniosło przeciętny rajzowicz nie chciołby pojechać.

"Biała gorączka" Jacek Hugo BaderAutor je pozytywnie wrazidlaty i umi se zjednać ludzi

Miejscowi omajlant zapraszali go do swoich domów beztuż mioł czas coby ich poznać i nasłuchać sie roztomajtych relacyji.

To czego sie dowiadujymy czasym rozbawio ale przede wszyskim przerażo i wstrząso. Zawiyrzej mi, nie chciołbyś sie urodzić w małej wsi pod Irkuckiym kaj biyda, kabociorze, narkotyki i epno korupcja dominujōm w codziennym żywocie i uznowajōm o przyszłości mieszkańców. Ôbroz ganc beznadziejny…

"Biała gorączka" Jacek Hugo BaderMiliony ludzi zarażonych wirusym HIV i AIDS,  chaderloki, przestępczość, alkoholizm, narkomania i prostytucja. I to wszysko przi ruskij propagandzie o tym jako to w ich kraju je zocnie i bogato.

Przi czytaniu dziękowałach w duchu że pochodza skōnd pochodza, miałach jako taki perspektywy, a moja mieścinka za bajtla była spokojno i bezpieczno. I dali tako je.

"Biała gorączka" Jacek Hugo BaderLudzie, ludzie i eszcze roz ludzie

Nieistne kaj ale rozchodzi sie o to z kim – cołko ksiōnżka tyczy sie ludzkich historyji, ich dramatów wiykszych i myńszych.

Ni ma to leki czytadło ale wciągo i skłanio do rozmyśliwań – momy sie dobrze i nom sie przidarzyło że mogymy se żyć tu i teroz, w otoczyniu laptopów, smartfonów, uniwerzytrtów i jako takich lazaretów.

Polecōm „Bioło gorączka” kożdymu kto je ciekawy świata!

"Japoński wachlarz" Joanna Bator
Ksiōnżki

„Japoński wachlarz” Joanna Bator

„Japoński wachlarz” to ksiōnżka absolutnie fantastyczno! Polecōm wszyskim, nie yno pasjonatōm kultury Japonii. Jo tam sie nigdy nie interesowałach krajem Kwitnącej Wiśni ale ta ksiōnżczyna zrobiyła na mie ganc zocne wrażyni. Piyrsze co mie zachwyciyło to styl szlabikowanio pani Batorowej. Bogate słownictwo, elokwencja… Babka kupa sie narajzowała po świecie, miyszkała w roztomajtych miejscach, je mōndro i oczytano.

Continue Reading…

"Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku" Stefan Czarniecki
Ksiōnżki

„Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku” Stefan Czarniecki

Na co trza uważać na lotnisku w Kolumbii? Co Cie czeko w autobusie na bezdrożach Wenezueli? Wiela metrów miała nojwiykszo anakonda znejdzono w Ameryce Południowej? Czamu jeszcze tak tam wielbiōm Hugo Chaveza? Czarniecki procnie sie prziglądo latynoskij rzeczywistości i barwnie przedstawio swoi przigody na ziemi rządzonej przez latinos. Ale mało tego, ta rajza to ni ma taki bele jaki wypad za ocean. Czarniecki postanowiył dostać sie na tereny amazoński dżungle niedostępne do biołych, zamieszkane przez rdzennych Indian.

"Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku" Stefan CzarnieckiKsiōnżczyna absolutnie przeciekawo. Dycki chciałach jechać do Ameryki Południowej a taki lektury jeszcze bardzi mie nakręcają. Ahhh, poczuć tyn ganc inkszy klimat, naoglōndać sie inkszych ludzi, siednyć na borsztajnie i chłonyć atmosfera… Jo chyba zaros kupia jaki bilet za ocean!

"Czekając na Duida. Śladem szeptu amazońskiego potoku" Stefan CzarnieckiCo mi sie nie podobało to dojś słaby język i styl pisanio autora. Dzieło literacki to na zicher ni ma… No i te odniesienia do religijności, ehhh… Nikiedy miałach też wrażyni choby Czarniecki próbowoł trocha przekoloryzować rzeczywistość coby fabuła była jeszcze bardzi porywająco no ale tuż nic to, przinajmniyj ciekawie sie czytało.

Zo wi zo polecom 🙂 Jakby sie mie kiery pytoł – drugi roz też bych przeczytała 🙂

"12 opowiadań tułaczych" Gabriel García Márquez
Ksiōnżki

„12 opowiadań tułaczych” Gabriel García Márquez

Powiym Ci że Márquez to je zocny szlabikorz, jak kiery nie kojarzy tego kolumbijskigo autora to polecōm sie rozeznać 🙂 Jego opowiadania tułacze som krótki i pryndko sie czyto beztuż som dobre na wieczory kejsik ni ma za moc czasu na czytani. Jedyne co mi sie myni podobało to skłonność autora do uśmiercanio swoich bohaterów. Ale po prowdzie i tak opisuje wszystki historyje na tela ironicznie że człowiek sie brechto zamiast chełkać. Nikiere opowiadania som ganc absurdalne… Dramatu ni ma a za to kupa śmiychu i kapka rozmyśliwanio nad ludzkim żywotym, emocjami i sytuacjami kiere sie trefiajōm. Continue Reading…

"Byle dalej. W 888 dni dookoła świata" M. Owczarek, B. Skowroński
Ksiōnżki

„Byle dalej. W 888 dni dookoła świata” M. Owczarek, B. Skowroński

Nastympno fajno ksiōnżka o rajzach po świecie. Azja, Australia, Ameryka Południowo… co yno idzie nawynōkwiać.

Pora wrazidlatych ludzi, on i ona, stwierdzyli że to smolōm, ciepli wszysko i ruszyli w świat

Przigód mieli po drodze co nie miara! Fest mi sie spodobało że te rojble tak rajtowały po zapadłych dziurach – nie do nich zocne hotele i turystyczne miejsca kaj sie idzie wygrzoć na leżakach. Nieroz im było do śmiychu ale też mieli lichsze momynty. Continue Reading…