Warszawsko Syrynka
Bojki

Warszawsko Syrynka

Kiej downo tymu, podle epnej puszcze na kraju Wisły stoła rybacko osada

W osadzie ludzie prawiyli, że we Wiśle żyje syryna, kiero chowie sie w głymbinach i yno nikiedy wypływo na luft coby piyknie śpiywać. Żodyn jom nigdy nie widzioł, tela yny, że rybŏki słyszeli jom nieroz jak szli nazot z połowów. Ôńskigo razu trzech rybiŏrzi wysztaunowało, że tako syryna to może być zocno sprawa:

Jak jom sam chycimy i zawieziymy księciowi, to na zicher dostanymy moc złota!

I tak to narychtowali mocne sieci, w barzołach na kraju rzyki skukali łōdź i postanowiyli doczkać trzi dni aż bydzie pełnia ksiynżyca coby dojrzeć syryna. Yntlich nastała pełnia i rybŏki skryli sie we łōdzi. Długo ni musieli tyczeć – syryna hned wypłynyła z wody, siadła na pobliskim głazie i zaczła śpiywać. A śpiywała tak, że rybiŏrze stoli oczarowni i żodyn ani drgnył. Stoli tak i stoli zasłuchani, aż yntlich jedyn sie otrząsnył i zakomandyrowoł, że wszyjscy majom se zatkać uszy woskiym coby nie słyszeć magicznego śpiywu.

Warszawsko SyrynkaRybŏki gibko ciepli fizyny na przerażono syryna i zasmyczyli jom do chaty

Tam mioł jom wachować młody rybiŏrz z osady, kierymu zawczasu przikozali zatkać se uszy. Ale jak yny syryna chciała coś pedzieć, prostoduszny rybŏk odetkoł se uszy bo tyż był ciekawy czego sie dowiy. Syryna zaczła ślimtać coby jom wypuściył, a jak tyn nie chcioł na to przistŏć, zaczła śpiywać. I tu karlus prziszoł o głowa. Oczarowany i półprzitomny wziōn syryna na ręki i zasmyczył nazot do Wisły. Stworzyni ajnc mig popłynęło na pojszodek rzyki a nieszczęsny młodzian, dali go, za niom! Stare rybiŏrze dojrzeli co sie wyrobio i zaczli lecieć do młodego ale już było za nieskoro.

Syryna zawołała im gorzko z wyrzutym:

Chciałach was bronić przed niecherskościami i umilać czas moim śpiywym! Ale skoro taki z was niegodziwce to odpływōm i już nigdy wiyncy wom nie byda śpiywać. A byda nazot yny wtynczŏs, jak osadzie bydzie zagrażać poważne niebezpieczyństwo i trza bydzie was brōnić mieczym i tarczōm!

Warszawsko SyrynkaPo tych wajaniach, syryna znikła i już nigdy sie nie pojawiyła. Biydnego młodego rybŏka tyż już żodyn wiyncy nie widzioł. Dzisio na miejscu osady stoi epne miasto Warszawa. A podle kraja Wisły je pōmnik syryny z tarczōm i mieczym uniesionym do góry, na znak, że syryna dŏwo pozōr na swoi roztomiyłe miasto.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk Inkszo
Bojki

Dzielny ołōwiany żołnierzyk

Ônskigo razu było se dwajścia piyńć ołōwianych żołnierzyków a wszyjscy byli urodzyni z tej samej, starej łeżki

Brōń trzimali na ramiyniach, głowy sztywno uniesione, a obleczyni byli w szumne, czerwiōne abo niebieski mōndury. Jednego dnia trefiyli do bogatego dōmu, na gyszynk do małego bajtla. Młody rozwiertoł paczka i rōd był co niemiara! Od razu ustawiył wojŏków w ordōngu na stole i wtedy sie kapnył, że jedyn żołnierzyk to był jakiś opaczniok – mioł yny jedna noga bo był ostatni do odlywu i na drugo szłapa już nie stykło ołōwiu. Ale bajtel skuli tego jeszcze bardzi mu przoł.

Na stole miyszkało tyż kupa inkszych graczek, ale nojgryfniejszy był zomeczek z wieżyczkami i wspaniałym ôgrōdym. W zomeczku miyszkała piykno baletnica o alabastrowej gymbiczce. Wojŏkowi wiela nie trza było, zakochoł sie migiym w filigranowej, ślicznej paniynce. Jednej nocy, jak wszyjscy ludzie w dōma poszli już spać, graczki narychotwały se wesoły fajer, dziadek do ôrzechów skŏkoł jak oszalały, żołniyrze bowiyli sie w wojna, a misie tańcowały doobkoła stoła. Yno wojŏczek stoł i poziyroł cołki czas na swoja paniynka.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk InkszoÔroz ku żołnierzowi prziszoł szpetny czorny dioboł i zacznył go szterować. Yntlich wojŏk kozoł mu pońść weg i dioboł sie ganc zeźlył.

Rano sie porachujymy, żołnierzyku!

Nastympnego dnia bajtel postawiył swoigo ulubionego wojŏczka na ôknie, coby se pozaglōndoł jak fajnie świyci klara

Na nieszczęści ôroz zawioł wiater i żołnierzyk wypod bez ôkno! Młody polecioł go chledać, ale nie znoloz go nikaj i ze ślimtaniym prziszoł nazot do dōm. Wojŏk leżoł strapiony podle beszōnga, aż prziszły dwa rojbry i zaczły sie pośmiywać z żołnierzyka. Yntlich narychtowali mu łódka ze starego cajtōnga i puściyli z nurtym wody z rynsztoka. Chichrali sie przi tym fest, a biydny wojōk mało nie świtnył ze starości! Ale mina dali mioł niewzruszono, blank nie doł po sia znać, że mo strach.

Ôroz żołnierzyk wpōd do gulika – zdało mu sie, że już je fertich i żałowoł, że nie wyznoł ślicznej paniynce co do nij czuje. Łódka belōntała sie na wszyski strony i wojōk mało co nie wypod, ale dali dzielnie trzimoł broń na ramiyniu i pocieszoł sie, że te mecyje ni mogōm przeca trwać wiecznie.  Jakby tego było mało, w rynsztoku trefiył na epnego szczura, kiery zrobiył gromki larmo:

Zaros sam pokozuj paszport, bo jak ni to cie utopia!

Wojŏk fest ścisnył broń na ramiyniu i pomknył gibko z wartkim nurtym wody. Szczur zgrzitoł zębami i fuczoł za nim, aż yntlich zostoł kajś ze zadku i straciył sie żołnierzykowi z ôczu.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk InkszoÔroz wojŏk se doł pozór, że łódka sie rozpaduje – cajtōng już ganc przemoknył i zacznył tōnyć

Żołnierzyk plōmpsnył do wody i byłby sie utopiył, ale dopadła go epno ryba i połkła w całości! W bachorzu ryby było ćma i fest ciasno ale wojŏk nie chcioł sie poddać i dali trzimoł głowa wysoko uniesiono, a co! Yntlich ryba złowiyli rybŏki, sprzedali jom na torgu i żołnierzyk trefiył du dōm, kaj był przōdzi na stole z graczkami! Cuda i dziwy sie nikiedy dziejōm na tym świecie! Kucharka zaniosła go pokozać reszcie familiji i wszyjscy sie dziwowali jako to sie znojd nazot biydny wojŏk. Postawiyli go na stole podle inkszych bawidełek i żołnierzykowi o mało płaczki nie poleciały ze wzruszynio jak dojrzoł swoja  gryfno paniynka.

Dziwali sie tak na sia, ale żodyn nie padoł ani słowa. Aż prziszeł bajtel, kierymu wojŏczek już sie ganc nie podoboł. Wciepnył go do ôgnia w kōminku i biydny żołniyrz zacznył sie topić w płomiyniach! Było mu fest gorko, ale dali trzimoł swoja broń i ani myśloł spuścić głowa! Gorsko wysztaunowoł, że to musi być jako klōntwa złego dioblika co prześladowoł żołnierzyka eli po telkim czasie… Ôroz zawioł mocny wiater i porwoł śliczno dziołszka ze kraja stoła prosto do ôgnia, ku roztomiyłymu wojŏkowi. I tak oba sie stopiyli we hajcōngu.

Rano jak służōnco wygarniała hasi z kōminka, znejdła małe ołōwiane serduszko, bo yno tela zostało z dzielnego żołnierzyka.

Dzielny ołōwiany żołnierzyk Inkszo

Tak rychtyk

Co o łażyniu po górach trza wiedzieć

Ida już ôsmo godzina, muskle pomału majōm dojś. Robi sie ćma, trza włōnczyć czołówka coby dobrze widzieć szlak. To był dobry dziyń – cołki spyndzony na świyżym lufcie i bez miejskigo larma. Mimo że nogi som bolawe, czuja sie szczęśliwo jak nigdy w żodnym inkszym miejscu.

Góry majōm we sia to magiczne coś – tam sie dycki zapomino o niecherskościach, a nojwiykszy problym to som rzeczy ganc przyziemne – chce sie jeść, pić, bolōm nogi. Czynsto słysza, że ludziōm sie podobo w górach, latoś byli piyrszy roz i na zicher bydom zaś hned jechać bo tam je cudownie! Jo je fest rada, że ludziōm sie podobo chodzić po górach. Ale ni ma żech rada tymu, co dycko o tych wypadach słysza.

Co o łażyniu po górach trza wiedziećI tak, na co taki początkujący góromaniōk musi dŏwać baczyni:
1. Trza sprŏwdzać prognozy

To je blank numer jedyn skuli tego, że je czynsto zaniydbywany. Rozchodzi sie o porzōndne prognozy, nie o te chmurki i słoneczka co sie wyświetlają w prostych prognozach na mobilniokach. Trza sie dobrze rozeznać w pogodzie, coby nie wpakować sie w starości.  Portale kiere werci sie znać:

  • TPN – podstawowo prognoza na Tatry + komunikaty, kiere TPN ciyngiym aktualizuje. Kōniecznikiym tam zajrzi jak ciśniesz w nasze roztomiyłe Tatry!
  • Mountain Forecast – trocha bardzi zaawansowano prognoza z podziałym godzinowym.
  • Windy – wszechstrōnny portal z roztomajtymi opcjami. Do kapka bardzi zaawansowanych ale i tak wszystkim fest polecōm!

Continue Reading…

Calineczka
Bojki

Calineczka

Ôńskigo razu żyła se kobiyta, co fest chciała mieć bajtla, a że ni miała męża, poszła po rada do starej heksy co miyszkała pod lasym. Szcziga dała babie ziorko jyczmiynia i przikozała posadzić w doniczce. Hned z ziorka wyrosnył piykny kwiotek, a w pojszodku baba znejdła malućko, szwarno dziołszka. Muter nazwała jom Calineczka, skuli tego, że była mało i krucho. Dziołszka dobrze sie miała, spała w wygodnym, woniatym kwiotku, a bez dziyń pływała w misce z wodōm, w szpecjalnie naszykowanej łódeczce. Ale dobre czasy gibko sie miały skończyć…

Jednej noce du dōm zakradła sie epno, szpetno ropucha

Jak yny dojrzała gryfno frelka, wysztaunowała, że szłoby jom wydać za jeji syna, gynał tak ôszkliwego jak ôna. Szkaradło porwało śpiōnco Calineczka i wsadziyło jom do leluje na pojszodku strumiynio, tak coby dziołszka nie poradziyła citnyć. W tym czasie ropucha zaczła rychtować w głębinie ciaplyty miyszkani do młodej pary.

Rano Calineczka sie obudziyła i zaczła fest ślimtać jak sie pokapowało co sie wyrobio. Ropucha przedstŏwiyła ij swojigo szkaradnego syna i dali go, szykowała ciaprajsko nora. Na szczynści dobre ryby dosłyszały chełkani dziołszki i żol im sie zrobiło szwarnego bajtla. Przegryzły korzynie leluje i Calineczka popłynyła z wartkim nurtym strumiynio.

CalineczkaDziołszka płynyła i płynyła, aż ôroz z leluje porwoł jom wielki, bachraty chrabąszcz!

Julik polecioł z Calineczkōm wysoko na strōm i posadziył jom na liściu. Nastympny apsztyfikant, co to sie zakochoł we szwarnej dziołszce! Zaros zebrały sie wszyski chroboki co miyszkały w ôkolicy. Ale zaczło sie wajani:

– Jako biydno dziołszka, mo yny dwie szłapki!
– A kaj ôna mo różki?
– Ganc nie podano je do chrabąszcza, co za szkarada!

Julikowi było gańba beztuż zniechyncōny wziōn Calineczka i ôstawiył jom na łące. A co sie frelka uślimtała skuli tego, że jom chrabąszcze odrzuciyły… Fest ij było niechersko i tak w żałości przesiedziała cołki lato na łące.

Yntlich prziszła zima i Calineczka napoczła chledać kaj schrōniynio przed śniegiym i zimnym wiatrym. Tak znejdła mysio norka podle pola. Przez ôkiynka dojrzała ciepło, szumo izba i migiym zaklupała we dwiyrze. We norce miyszkała staro mysz, kiero przigarnyła dziołszka, pod warunkiem, że ij bydzie pomogać przi chałupie. Calineczka zaros sie zgodziyła!

CalineczkaMysz nikiedy odwiedzioł bogaty, oczytany kret co miyszkoł pora metrów dali

Jak yny pojrzoł na Calineczka, to migiym sie zakochoł i poprosiył o ryka. Frelce sie to nie zdało bo kret był stary i ślepy, sztyjc wajoł i nie lubiył słońca ani kwiotków. Tymczasym kret już sztalowoł coby zamiyszkać z Calineczkōm głymboko pod ziymiōm i wcale nie wylazować na luft i na łąka.

Prziszła wiosna i do ślubu niewiela już zostało, a Calineczka nie wiedziała jako sie z tego wykryncić. Jednego dnia frelka poszła sie luftnyć, a nad polym praje furgała zwinno jaskółka. Ptok wesoło świyrgolył i jak widzioł, że dziołcha je nieszczynśliwo u myszy, padoł że jom weźnie do fajniejszego miejsca.

Calineczka rada zaros siadła mu na pukiel i pofurgali do kupy hyn daleko, bele dali od starego, durdlawego kreta

Jaskółka ôstawiyła Calineczka na słonecznej łące, na piyknym kwiotku. Jak frelka rozchylyła płatki, dojrzała szwarnego młodziyńca, ganc podanego do sia! A karlus był królym elfów i nosiył zocno korona. Młodzi migiym sie w sobie zakochali i hned wystawiyli szumne wesele. Tak to Calineczka została królowōm elfów, hen na łące, za wysokimi górami i dalekimi lasami.

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecam
Ksiōnżki

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecam

Cichy, spokojny zakątek na wsi gdzie śpiewają ptaki i nie ma zasięgu. Wygodne łóżko, w którym pod koniec dnia można się zaszyć i w ciepłym świetle lampki kontemplować lekturę. Toczący się pociąg, w którym czas zwykle płynie wolniej i książki bywają najlepszym remedium. Zawsze jest dobry czas na czytanie książek. Zwłaszcza takich, które przenoszą nas w dalekie krainy i sprawiają, że dzień pełen wyzwań w korpo kończy się… na drugim końcu świata 🙂

„Gdzie kończy się droga. Samotna wyprawa po bezdrożach Azji” – Erika Warmbrunn

Mój numer jeden tego lata! Autorka, 28-letnia Amerykanka, niedoszła aktorka, wyruszyła w samotną, 8-miesięczną podróż na rowerze po bezkresnych stepach Mongolii, nieprzystępnych Chinach i kolorowym Wietnamie. W krajobrazach tej niezwykłej podróży najciekawszą częścią jest wędrówka przez Mongolię. Gościnni ludzie, sielskie stepy ciągnące się aż po horyzont i… rezolutne dzieciaki ze szkoły w małej mongolskiej wiosce, gdzie Erika przez kilka tygodni naucza angielskiego.

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecamPotem zimne Chiny ze swoimi zmieniającymi się krajobrazami, nieraz przistaczającymi się w przerażające miejsca, jak na przykład klaustrofobiczna górnicza wioska wciśnięta w górską dolinę. Wszechobecny duszący pył, który przysłaniał widoczność i mocno ograniczał dopływ światła słonecznego, dzieci jedzące brudne jabłka pokryte kurzem i ich astmatyczne matki pogodzone ze swoim smutnym losem… Podróż autorki to nie zawsze uśmiechy i radość ale też głębokie przemyślenia, dyktowane zastanymi okolicznościami.

Po drodze Erika przeżywa wiele fascynujących przygód, a każdy dzień wydaje się być ciekawszy od poprzedniego. Autorka jest niezwykle pozytywną osobą, której trudy podróży nie powstrzymują przed podążaniem wyznaczoną ścieżką. Jej ciekawość świata jest zaraźliwa a ciekawe refleksje z podróży nierzadko skłaniają do zadumy. Erika często zdobywaj się na autoironię i śmieje się z własnego braku znajomości obyczajów i języka właśnie odwiedzanego kraju. Dziewczyna zaraża entuzjazmem do podróży a jej zachwyt otaczającym światem udziela się czytającemu. Gorąco polecam tę lekturę!

 

„Miasto Cudów” – Eduardo Mendoza

Lekka, przyjemna lektura z historią Barcelony w tle. „Miasto cudów” to hiszpańska wersja perypetii naszego rodzimego Nikodema Dyzmy . Autor ironicznie ale i z sympatią przedstawia społeczeństwo Barcelony z przełomu XIX/XX wieku. Główny bohater, Onufry Bouvila, jest sprytnym katalońskim dorobkiewiczem, który z upływem czasu dorabia się ogromnego majątku, stając się jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Hiszpanii. Po drodze przeżywa wiele przygód, zakochując się na zabój, prowadząc szemrane interesy i knując intrygi wszelakie, niejednokrotnie prowadzące do morderstw i nieszczęść. Autor z polotem opisuje przygody Onufrego, nie szczędząc groteski i czarnego humoru. Lektura obowiązkowa dla fanów Barcelony!

Książki które przeczytałam tego lata i Tobie też polecam

Continue Reading…

Bibliotyka - dobro rzecz!
Tak rychtyk

Bibliotyka – dobro rzecz!

„Ksiōnżki som jak towarzystwo, kiere człowiek som se wybiyro”

Przechodziyłach kole tej kamieniczki dwa razy dziynnie ale skuli nieuważności dziepro po paru miesiōncach spokopiyłach, że ôna tam tak rychtyk je. Niepozorno, staro kamiyniczka, kaj nie kaj odlazowoł tynk. No a we środku… bibliotyka! Jak już sie kapłach to dali go, trza sie zapisać!

Zamiast kupować nowe ksiōnżki, monej tyż znejdziesz swoji czytadła we bibliotyce? Pokombinuj, wiela ksiōnżek osiadło ci kurzym na fachu? Wiela razy w miesiōncu sztaunujesz, że już razinku ni ma miejsca w chałupie na wiyncy klamotów? Powiadajōm, że kożdo ksiōnżka żyje tela razy, wiela razy była przeczytano. Jak mosz niepotrzebne ksiōnżki do kierych już na zicher nie bydziesz zaglōndać, to oddej ich do bibliotyki. Tam sie jeszcze mogōm komu sprzidać a ciebie przibydzie miejsca w dōma.

Bibliotyka - dobro rzecz!A teroz pora ciekawostek ze świata bibliotyk!

Nojciekawsze bibliotyki świata
Brazylijŏ – Bibliotyka Real Gabinete Português de Leitura w Rio de Janeiro

Zaliczano do jednej z 10 nojpiykniejszych bibliotyk świata. Dzisiej w zbiorach tej zocnej bibliotyki je już małowiela 350 tysiyncy ksiōnżek. Wspaniałe wnętrze olśniywo a tysiōnce ksiōnżek usŏdzo sie na drzewianych fachach siōgających aż po ôrdeki. W bibliotyce idzie tyż trefić na pōmnik ze srebra, kości słoniowej a marmuru i ku tymu paradny, epny żyrandol oświetlajōncy czytelnia. Szumno to bibliotyka!

Czechy – Bibliotyka Narodowo Klementinum w Pradze

Do barokowego budynku bibliotyki idzie leko trefić – siydziba je na Starym Mieście podle Mostu Karola. Bibliotyka mo interesantno kolekcja globusów i zygŏrów astrōnōmicznych a na ôrdekach som namalowane gryfne freski ze świyntymi i patrōnami Klementinum.

Bibliotyka - dobro rzecz!
Chiny – Bibliotyka Narodowo w Pekinie

Nojwiykszo bibliotyka w Azji i trzecio na świecie jak sie rozchodzi o wielkość! Idzie tam idzie znejść najznamienitsze dzieła roztomajtego zortu, choby yny antyczne buddyjski manuskrypty eli cynne ksiyngi z czasów starożytnych dynastyji.

Irlandyjŏ– Bibliotyka Trinity College w Dublinie

Nojwiykszo bibliotyka w kraju z końca XVI wieku. Idzie jom fajnie pozwiedzać skuli tzw. Long Room o 64 metrach długości – je to nojwiyksze pomieszczyni bibliotyczne w Europie! W tej piyknej bibliotyce idzie sie też natrefić na harfa Briana Śmiałego, kiero po dzisiej widnieje w herbie Irlandyje. Jeszcze z ciekawostek – uczelnia Trinity College była piyrszōm w Angliji kiero dała przizwolyni na nauczani kobiet.

Bibliotyka - dobro rzecz!

Niymce – Bibliotyka miejsko w Stuttgarcie

Werci sie obejrzeć bibliotyka jak kiery przaje baukunsztowi, aji w nocy kej budynek je szumnie ôświetlony tysiōncami świateł. Miejsce zadziwio ciekawym wnętrzym i nikogo nie łostawi obojętnym. Ôzim piynter epnego gmachu wypełnionych po gipsdeki ksiōnżkami a na samym wyrchu punkt widokowy na cołki Stuttgart – pozaglōndać se na miasto z wyrchu to je mus!

Bibliotyka - dobro rzecz!Bibliotyki – dziwolągi
Kolumbijŏ – Biblioburro (Bibliotyka na yjzlu)

Co tu dużo godać, ôbejrz jako to wyglōndo:

Kraków – Bibliotyka do bezdōmnych

Akcja wywiōnzała sie po  inicjatywie co była przōdzij – Zupa na Plantach – kaj rozdowali bezdōmnym ciepłe jedzyni. Jedyn z poniywiyrŏków zacznył sie wypytywać o ksiōnżka, kiero akurat miała ze sobom jedna z wolontariuszek. No i tak pojawiyła sie idyjŏ! Wiyncy o tej zocnej inicjatywie tukej.

A na fajrant cytat Umberto Eco:

„Tyn kiery czyto ksiōnżki, żyje podwójnie”

Bazyliszek
Bojki

Bazyliszek

Kiej downo tymu żył se we Warszawie płatnerz co sie zwoł Melchior Ostroga

Melchior mioł dwoje bajtli – dziołsze było na miano Halszka a synkowi Maciek. W mieście chop był znany z tego, że robiył fest zocne zbroje – porzōndne, trwałe i wyglancowane tak, że szło sie w nich przeglōndać choby we zdrzadle.

Ońskigo razu do stolice przijechała grupa wandrusów-kuglorzi. Na Starym Rynku zrobiyło sie gwarno i kolorowo, wszyjscy wylegli na ulice coby se obejrzeć co tyż te cyrkuśniki ciekawego pokożōm. A że Halszka i Maciek to były wrazidlate dziecka, zaros tyż chciały gzuć na rynek. Fater przestrzegł ich yno przed starōm kamienicōm na Krziwym Kole i bajtle pognały na rynek.

BazyliszekNa mieście było moc wystympów, kuglorze zabawiali ludzi a kramy z roztomajtymi dziwnymi klamotami kusiyły kolorami i klangami

Halszka i Maciek byli fest radzi i wesoło buszowali w tej gwarnej ciżbie. Ôroz bajtle dojrzały jak jedyn kuglorz pociep swoi piszczałki i poszeł ku zakozanej kamienicy na Krziwym Kole. Ludzie mu godali, że w kamienicy straszy i jak kiery wlezie do pojszodka to już nigdy żywy nie wyńdzie. Ale kuglorz sie zaprzył i padoł, że on sie niczego nie boi i idzie po skarby kiere na zicher som skukane w pywnicach.

Bestyjok poloz do ciymnych pywnic kaj wioło chłodym i dziwnie woniało siarkōm. No to bajtle dali go, za nim! Chop szeł ciymnymi korytarzami aż dojrzoł światełka kajś na ôstatku pywnic.

BazyliszekPoszoł jeszcze dali i ôrŏz okozało sie, że te światełka to były epne ślypia strasznego potwora! Z ciymności wychynył przerażajōncy stwór o głowie kokota i ogonie węża, kiery yno zajrzoł na kuglorza a tyn ajnc mig przemiyniył sie w kizlok! Potworno to była scyna i dziecka gibko skryły sie za epnymi krziniami co stoły w kōncie. A pitnyć z pywnic nie było jako bo rozjuszony Bazyliszek chodziył tam a nazod znerwowany, że go ludzie szterujōm.

W tym czasie fater prziszoł na rynek bo sie strŏpiył, że dziecek długo ni ma

Roz dwa sie wyjaśniyło co sie podzioło. Pod kamienicōm na Krziwym Kole stoło kupa ludzi co widzieli jak do piwnic słazi kuglorz i bajtle i dotela żodyn stamtōnd nie wyloz. Melchior o mało nie dostoł hercszlagu ale jakoś sie usiotoł i polecioł drap do swoigo warsztatu po nejlepszo zbroja i tarcza jako mioł. Tak uzbrojony poszoł do pywnic kaj gibko dojrzoł światełka. Mioł złe przeczucia beztuż szoł zasłonyty swojom wyglancowanōm tarczōm. Ôroz usłyszoł ryk nieziymski i dojrzoł strasznego Bazyliszka o kierym ludzie godali, że jak yny sie na kogo pojrzy to zaros zamiynio nieszczęśników w kizloki. Ale tym razym klōntwa obróciyła sie prociw potworowi – jak dojrzoł swoi odbici w tarczy Melchiora, migiym zamiyniył sie w epny kamiyń!

Halszka i Maciek ciepły sie ku fatrowi z radościōm, rade że potwora już ni ma i mogom yntlich wylyź cało z okropnych pywnic. Jak wyleźli na luft, ludzie zaczli wiwatować i wychwalać odwaga Melchiora. Historyjõ gibko rozeszła sie po cołki Warszawie i berajōm jom tam po dziś dziyń.

"Morfina" Szczepan Twardoch
Ksiōnżki

„Morfina” Szczepan Twardoch

Lektura szterujōnco

Ksiōnżka Twardocha przeczytałach już dobrych pora miesiyncy do zadku ale jakoś sie nie umiałach zebrać do recynzyje. Bo tyż ksiōnżka leko ni ma. Nagrōdzono Paszportym Polityki i Śląskim Wawrzynem Literackim, schizofreniczno ksiōnżczyna napasztuje i nerwuje. Przi czytaniu rōncz mie nachodziyły myśli coby jom ciepnyć do kōnta i wiyncy nie ruszać ale… docisłach do końca. Bo z drugi strony od tej ksiōnżki nie do sie tak leko citnyć.

Główny bohater nerwowoł mie od samego poczōntku. Ale to nerwowoł fest. Kabociorz, morfinista i seksoholik lichego charakteru. Aż mi sie chciało maznyć takimu szmaciorzowi i przegodać do rozumu! Konstanty Willemann to opaczniok rozchwioty emocjonalnie, nie umiejōncy se poradzić ze swojōm osobowościōm. Nikiedy ôszkliwy i wulgarny.

"Morfina" Szczepan TwardochWŏżno w tym wszyskim była jego muter, trudno, niezłomno motyka co to wpędziyła syna w kompleksy i namiyszała mu we gowie. A zbałamōnciyła go tak, że biydny Kostek som już nie poradziył wysztaunować czy je bardzi Polokiem czy Niymcym i czy to tak rychtyk w ogóle sie w życiu liczy.

Ale możno jednak?

No ale! Je moc dobrych stron tej niebalnej ksiōnżki. Interesantny styl i wyjōntkowo narracyjõ, plastyczny i ponury ôbroz okupowanej przez Niymców Warszawy. Wszechobecno atmosfera znerwowanio i szpana związano z oczekiwaniym – kiedy tyn pofyrtany świat Kostka yntlich sie swali? Nie kożdy pisorz tak poradzi szlabikować…  Jakby sie podziwać sie głymbiyj, Twardoch przez swoigo antybohatera Konstantego rozprowio sie ze stereotypami o Polokach za czasów okupacyji w Warszawie i pokazuje drugo strona medalu – nie wszyjscy som bohatyrami i patriotami co som we sztańdzie poświyncać sie do ôjczyzny.

"Morfina" Szczepan TwardochNo dobre, spróbuj!

Niecherski wydarzynia z października 1939 r. som tłym tej trudnej opowieści o człowieku potracōnym, tyngo chledajōncym swoji tożsamości. Ksiōnżka idzie czytać gibko ale zōu wi zōu ni ma to leki ani przijymne. Jynzyk je fest dosadny, wulgarny, gibki i czynsto urywany bo główny bohater praje je ôżarty eli odurzony narkotykami. Niestandardowo narracyjŏ piyrsze może sie zdać ciynżko do prziswojynio ale z czasym nawet wciągo. Nie poradza jednoznacznie polecić tej lektury bo tyż sama już bych do ni nie wróciyła. Ale jak to dycki bywo – nojlepszy sie samymu przeświadczyć.

Paralotniowe spōminki z 2017
Filmiki, Paralotnie, Rajzy

Paralotniowe spōminki z 2017

Trza prziznać, że mielimy ruła jak stary grynadier – pół roku zeszło na rychtowaniu filmiku z ôńskigo roku. Ale yntlich je fertich! 🙂 Zapraszōm do oglōndanio landszaftów z luftu – furgani było w Alpach, Pirenejach i Dolomitach.

Pyrsk!

Rzecz o majōnezie
Fyrlok

Rzecz o majōnezie

Kiej downo tymu na hiszpańsko Minorca poasiyli sie Anglijŏki i w XVIII wieku najechali stolica, miasto Mahón

Ôbrōną miasta komandyrowoł wtedy dzielny ksiōnże de Richelieu. Niestety ôblężyni sie unieskorzało ale ksiōnże-wojok sie uprzył, że nie oddo miasta najeźdźcōm. Mijały miesiōnce i pomału już nie było co do gymby wsadzić. Yntlich ostały sie już yny jajca, ôliwa a cytrōny. Biydny ksiōnże wajoł bo mioł pypcia na co dobrego a tu psinco. No to kuchōrz wysztaunowoł, że trza co poradzić. Zaryskiyrowoł utrata zapasów i zrobiył miszōng z jajec i ôliwy a na fajrant dociepnył sok z cytrōn i trocha przypraw. Takōm zołzōm poloł uwarzone jajca i doł ksiynciu do pokosztowanio.

Rzecz o majōnezieDe Richelieu był zołzie fest rōd i dobry kuchcik na szczynści sie ôbstoł. Wojna yntlich sie skończyła, a smaczno zołza pryndko zrobiyła sie fest popularno w Europie. Ku tej popularności fest sie prziczyniył Richard Hellman, kupiec z Brandenburgie, kiery w Nowym Jorku w swoim geszefcie wystawioł majōnez, kiery sie ganc przipodoboł Amerykońcōm. Tak to Hellman zdobył rozgłos i bogactwo, a majōnez już cołkiym rozprzestrzyniył sie po świecie.

W Polsce majōnez ônaczy sie głównie do szałŏtek i do przyprawianio jajec

Ale już za granicōm sprawa wyglōndo ganc inakszy. Francuzy szmarujōm majōnezym klapsznity ale tyż używajōm go do zołzy aioli z knoblochym.

Rzecz o majōnezieAnglijŏki w Kornwalii podobnie – majōnezu używajōm do klapsznitów z chrzōnym i gęsim fetym. W Holandyji majōnez podowajōm do kupy z harynkiym matias, cytrōnom, porym i sznapsym gorzołki. Jerōna… Na szczynści w Belgii już to wyglōndo kapka bardzi zjadliwie – majōnezu używajōm tam do swoich zocnych frytek. Mniam!

Rzecz o majōnezie

Z ciekawostek – w miejscowości Chōfu w Japonii w 2014 otworzyli Muzeum Majōnezu – Mayo Terrace

Do czego idzie użyć majonezu jak nie do jedzynio?
  • Maseczka na włosy – szkuty bydōm sie fajnie blyszczeć i już po piyrszym użyciu powinny wyglōndać na zdrowsze i odżywione. A ku tymu  jeszcze ocet jabkowy i już bydzie ganc wspaniale!
  • Retōng po ôpŏlaniu – zamiast ciaprać mazidła z rossmana o podejrzanym składzie, na poparzynia lepszy se poônaczyć majōnez. Tyż pomoże a przinajmniej składniki som naturalniejsze.
  • Gumy do żucio eli nalepki – jak chcesz sie pozbyć gumy z zŏle abo naklejki z mebla to naszmaruj te miejsca majōnezym. Pora minut i chwańciarstwo pójdzie weg!

Continue Reading…